ΚΙΝΗΣΗ "ΠΑΙΔΕΙΑ ΓΙΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΑΝΑΠΤΥΞΗ"

ΤΟ ΥΠΟΥΛΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΩΝ ΑΝΤΙΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΤΩN: ΜΕΤΑΜΦΙΕΖΟΝΤΑΙ ΣΕ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΤΕΣ ΜΕ ΟΡΓΑΝΟ ΤΗΝ ΑΡ.ΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝ


Το αντιδραστικό μέτωπο της εκπαίδευσης δεν κατάφερε να υποτάξει στην βία του ούτε τον λαό ούτε και την εκπαίδευση. Διέλυσε για μήνες τα πανεπιστήμια και τα σχολεία κινητοποίησε όλους τους στρατούς που διαθέτει, ξεπούλησε οικονομικά τους δάσκαλους και όσους από τους μαθητές τους φοιτητές και τους καθηγητές το ακολούθησαν και όμως η κοινωνία συνεχίζει να απαιτεί μια στοιχειώδη μεταρρύθμιση που θα σταματήσει την κατρακύλα της εκπαίδευσης.
Το κίνημα της αντι-αξιολόγησης που στόχο του έχει την διατήρηση του ελέγχου της εκπαίδευσης από την ψευτοαριστερά αποδείχτηκε για άλλη μια φορά ότι είναι σε ανειρήνευτη αντίθεση με την ιστορικά διαμορφωμένη αντίληψη της κοινωνίας περί πολιτισμού και εκπαίδευσης. Ο νέος αυτός μεσαίωνας ηττήθηκε ιδεολογικά και δεν μπόρεσε επιπλέον να οριστικοποιήσει την κυριαρχία του στην εκπαίδευση. Η μεγαλύτερη επιτυχία του είναι η αναβολή της συζήτησης του νόμου-πλαίσιο στο αόριστο μέλλον, αλλά αυτή η αναβολή είναι δώρο του αντιμεταρρυθμιστή πρωθυπουργού. Αυτή η αναβολή είναι σε πλήρη αντίθεση με την απαίτηση της κοινωνίας για μεταρρύθμιση. Η κοινωνία σε αυτή τη βάση κρίνει όλα τα κόμματα και τους φανερούς αντιμεταρρυθμιστές (ψευτοΚΚΕ, ΣΥΝ ) και τους κρυφούς (Καραμανλή και Παπανδρέου) αλλά και όλες τις συνδικαλιστικές ηγεσίες
Το ότι το πολιτικό κόστος για τους σαμποταριστές είναι δυσανάλογα μικρό σε σχέση με τις πράξεις τους, το ότι την όποια πολιτική και την πλήρη ιδεολογική τους ήττα δεν μπορεί να την εκμεταλλευτεί ο λαός και η εκπαίδευση οφείλεται στο ότι δεν έχει συγκροτηθεί ακόμα ο δημοκρατικός πόλος που θα αντιπαρατεθεί και θα αποκαταστήσει τον δημοκρατισμό στο πανεπιστήμιο και στα σχολεία. Και οι ευθύνες γι’ αυτό μεγαλώνουν. Οι υπερασπιστές του πανεπιστημίου και της εκπαίδευσης οφείλουν να συμπράττουν ανεξάρτητα από την πολιτική τους τοποθέτηση για την αντιμετώπιση των σαμποταριστών. Η πιο μικρή συσπείρωση δυνάμεων του πραγματικά αριστερού καθώς και του αστικού δημοκρατισμού μπορεί πάντα να αντιμετωπίσει πολλαπλάσιες δυνάμεις του σοσιαλφασισμού.

Το αντιδραστικό μέτωπο βουτηγμένο πια στην ανυποληψία έχει απομονωθεί από τον λαό και την δημοκρατική πλειοψηφία των εκπαιδευτικών. Για να σπάσει την απομόνωσή του και να μετριάσει την ιδεολογική του ήττα, αφού δεν μπορεί να ασκήσει άλλη βία, άρχισε αναγκαστικά τον «διάλογο». Τώρα όλοι αυτοί θέλουν την «συζήτηση» γιατί ο λαός και η προοδευτική μερίδα της κυβέρνησης επιμένουν να θέλουν μεταρρύθμιση. Και πιέζουν τον Καραμανλή που είναι στριμωγμένος και εκτεθειμένος.
Οι 4 πολιτικές ηγεσίες και οι συνδικαλιστικές ηγεσίες ΔΟΕ, ΟΛΜΕ και ΠΟΣΔΕΠ όλοι αυτοί οι αντιμεταρρυθμιστές για να διασωθούν και για να μετριάσουν την απέχθεια του λαού μεταμφιέστηκαν σε μεταρρυθμιστές και εμφανίζονται έτοιμοι να ανοίξουν «διάλογο». Φέρνουν για συζήτηση τις παλιές τους θέσεις αλλά τώρα τις επενδύουν με διατυπώσεις που χαϊδεύουν τα αυτιά με τις γνωστές και γνώριμες προοδευτικές διατυπώσεις. Σαν παράδειγμα ο καθηγητής Παπαγιαννάκης του οποίου την ανάλυση υιοθετεί η ΑΡ.ΣΗ ( ΣΥΝ ) γράφει: «Η αναδιοργάνωση και η ποιοτική αναβάθμιση της ανώτατης εκπαίδευσης στη χώρα μας, η σύγκλιση και η προσαρμογή της με τα ευρωπαϊκά και διεθνή δεδομένα, αποτελεί αίτημα της εκπαιδευτικής κοινότητας και έχει αναδειχτεί πλέον σε προτεραιότητα της κοινωνίας και των πολιτικών φορέων που την εκφράζουν». Και παρακάτω: «Είναι προφανής η ανάγκη να στρέψουμε με έμφαση την προσοχή μας στη δική μας «κοινωνία της γνώσης». Τελικά σε όλο το κείμενο δεν γίνεται καμιά πρόταση για τη σύνδεση και την ένταξη του ελληνικού πανεπιστημίου στον ενιαίο ευρωπαϊκό χώρο εκπαίδευσης! Αντί αυτού προτείνεται η «ενιοποίηση» του εθνικού χώρου ξεκομμένου από τον ευρωπαϊκό, η «ενιοποίηση» της εθνικής έρευνας ξεκομμένης από την ευρωπαϊκή, η οριοθέτηση της εθνικής γνώσης και του εθνικού γενικά! Και επειδή το εθνικό στην αντίληψη του συγγραφέα των θέσεων της ΑΡ.ΣΗ ταυτίζεται με τον κρατικό τομέα της εκπαίδευσης που ελέγχει η ψευτοαριστερά φροντίζει να προτείνει και όργανα ελέγχου ενδιάμεσα στο ΥΠΕΠΘ στα πανεπιστήμια και τα ερευνητικά κέντρα που όποιος τα ελέγχει θα ελέγχει και το σύνολο των πανεπιστημίων και της έρευνας ανεξάρτητα από την όποια κυβέρνηση!!! Ο κύριος Παπαγιαννάκης και η ΑΡ.ΣΗ οργανώνουν δηλαδή με τις προτάσεις τους τον απόλυτο έλεγχο των πανεπιστημίων και της έρευνας από την ψευτοαριστερά. Ξεκίνησε από την δήθεν υιοθέτηση του ενιαίου ευρωπαϊκού χώρου εκπαίδευσης και κατέληξε στην έμπρακτη άρνησή του, και στον απόλυτο έλεγχο της ανώτατης παιδείας και της έρευνας από το φαιοκόκκινο μέτωπο! Δεν του ξέφυγαν ούτε τα ΑΤΕΙ. Αυτά τα έβαλε υπό την κηδεμονία των πανεπιστημίων που θα ελέγχονται από την ψευτοαριστερά. Αυτός είναι ο «ενιαίος ευρωπαϊκός χώρος εκπαίδευσης» για την ΑΡ.ΣΗ. Εδώ πρόκειται για μεθόδους παραπληροφόρησης που πολτοποιούν την κοινή συνείδηση και έχουν στόχο τους απρόσεκτους.
Παρών στο «διάλογο» είναι και ο Καραμανλής, που ενώ έχει αναβάλλει κάθε συζήτηση για τον νόμο πλαίσιο στο αόριστο μέλλον, ενώ δηλαδή θέλει να ματαιώσει την μεταρρύθμιση της Γιαννάκου, υποστήριξε γενικόλογα στη Βουλή την ανάγκη για μεταρρύθμιση. Ο Καραμανλής όμως δεν υποστήριξε στη Βουλή σε κανένα σημείο το προσχέδιο νόμου της Γιαννάκου, την πρόταση της κυβέρνησής του δηλαδή. Οι δημοκράτες πρέπει να είναι προσεκτικοί ειδικά αυτή την περίοδο της μαζικής προβοκάτσιας.
Έτσι εξηγείται που ο ΣΥΝ ο οποίος έχει αναλάβει και το μεγαλύτερο βάρος της καθοδήγησης του κινήματος προκάλεσε για το συμφέρον του τετρακομματικού συντονιστικού την πρόσφατη συζήτηση στην βουλή. Οι 4 κομματικές ηγεσίες ύστερα από την πολιτική ήττα του κινήματος της βίας είναι αναγκασμένες πια να μιλήσουν δημόσια για την πολιτική τους στον λαό και στην εκπαίδευση που περιμένουν απαντήσεις. Πράγμα που μέχρι τώρα το αρνιούνταν κατηγορηματικά. Ο ίδιος ο Αλαβάνος στην Βουλή δηλώνει πια ότι είναι ανοιχτός στον διάλογο. Η Παπαρρήγα που είχε απορρίψει και αυτή κάθε συζήτηση για τον νόμο-πλαίσιο αναγνώρισε επίσης στην Βουλή ότι το ΥΠΕΠΘ προώθησε τον διάλογο!
Εκτός όμως από την πολιτική ηγεσία οργανώνει αναγκαστικά «διάλογο» και η κοινωνική ηγεσία του αντιδραστικού κινήματος. Οι κρυφοί διαχειριστές της βίας στο πανεπιστήμιο και στα σχολεία έχουν απομονωθεί πολιτικά από την πλειοψηφία των εκπαιδευτικών και περισσότερο από τους καθηγητές πανεπιστημίου. Οι «καθώς πρέπει» πανεπιστημιακοί, δάσκαλοι και καθηγητές Μ.Ε, που αποτελούν την κοινωνική και πραχτική ηγεσία του «αγώνα», πάντα στα λόγια διαφοροποιήθηκαν από την φασιστική βία που οι ίδιοι καθοδηγούσαν στα κρυφά, τώρα πρέπει να μιλήσουν για να σπάσουν την απομόνωσή τους. Γι’ αυτό και εμφανίστηκαν μετά το τέλος του «αγώνα» της άνοιξης με την μορφή διαφόρων κινήσεων «διαλόγου» και «προβληματισμού». Η σημαντικότερη από αυτές τις καθεστωτικές κινήσεις είναι η Αριστερή Κίνηση ΑΡ.ΣΗ της Ανανεωτικής Αριστεράς όπως δηλώνουν οι ίδιοι, χρησιμοποιώντας ένα άλλο όνομα για τον ΣΥΝ. Αυτή η κίνηση προβάλλεται απεριόριστα από τα καθεστωτικά ΜΜΕ.
Όλες οι ηγεσίες πολιτικές και κοινωνικές προσπαθούν να χωθούν στο «διάλογο». Θέλουν να ανασκευάσουν την εικόνα του προβοκάτορα και του σαμποταριστή να χωθούν ανάμεσα στους δημοκράτες καθηγητές και να αναγνωριστούν στο τέλος από αυτούς σαν φορέας διαλόγου, δηλαδή σαν μια ανεκτή συνιστώσα της μεταρρύθμισης. Όταν καινε οι φωτιές του «αγώνα» είναι όλα καθαρά για τους δημοκράτες. Όταν όμως οι κατεδαφιστές του πανεπιστημίου και της εκπαίδευσης μεταμφιέζονται σε μεταρρυθμιστές τα πράγματα δυσκολεύουν. Οι δημοκράτες πρέπει να προσέξουν σ’ αυτή τη φάση που είναι και η δυσκολότερη.

H TAKTIKH TΩΝ ΜΕΤΑΜΦΙΕΣΜΕΝΩΝ ΑΝΤΙΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΤΩΝ

Οι μεταμφιεσμένοι αντιμεταρρυθμιστές είναι ανοιχτοί σε όλες τις προτάσεις που δεν εξασφαλίζουν την ανάπτυξη του πανεπιστημίου ή ισοδύναμα που δεν αμφισβητούν την εξουσία τους στην εκπαίδευση. Δεν τοποθετούνται στο βασικό ζήτημα της κατάλυσης της δημοκρατίας στο πανεπιστήμιο και στο σχολείο από το φαιοκόκκινο μέτωπο βίας που καθοδηγούν. Και αυτό δεν είναι μόνο ζήτημα ασύλου. Η βία που ασκούν στους υποψήφιους καθηγητές για προαγωγή, που στην πραγματικότητα τους αξιολογούν άτυπα αλλά με πρακτικές επιπτώσεις για το μέλλον τους, είναι ανύπαρκτη για αυτούς τους συζητητές. Οι εξετάσεις καλής διαγωγής στο εσωτερικό πανεπιστημιακό καθεστώς που έχουν οικοδομήσει και ελέγχουν είναι το ίδιο ανύπαρκτες γι’ αυτούς. Οι διώξεις και η εξόντωση των αντιφρονούντων που εκτελούν το ίδιο. Η οργανωμένη βία των αντιδραστικών φοιτητικών παρατάξεων και των ταγμάτων εφόδου είναι εννοείται ανύπαρκτη γι’ αυτούς. Την ίδια στιγμή που τα τάγματα εφόδου χτίζουν τις πόρτες των γραφείων πανεπιστημιακών, που κρατούν ομήρους συγκλήτους, που διαλύουν συνελεύσεις, διαδικασίες και όργανα, που απειλούν καθηγητές και επιτηρητές εξετάσεων, που κατεδαφίζουν σχολεία και εργαστήρια. Την ίδια στιγμή που πολλοί καθηγητές φοβούνται πια να μείνουν αργά το βράδυ στα γραφεία τους και που κρύβουν τα αυτοκίνητά τους, την ίδια στιγμή που γίνεται ο βιασμός στην Αμάρυνθο από καταληψίες....αυτοί οι κύριοι της ΑΡΣΗ και της ΠΟΣΔΕΠ δεν βλέπουν, δεν ξέρουν τίποτα και δεν τοποθετούνται. Το καθεστώς απαντά για λογαριασμό τους και συλλογικά με το «ανδραγάθημα» του πρύτανη της Θεσσαλονίκης που «κατάφερε» να «αντιμετωπίσει» τους αναρχικούς! Πανεπιστημιακή ζωή όμως χωρίς την αποκατάσταση της δημοκρατίας στο εσωτερικό των πανεπιστημίων δεν μπορεί να υπάρχει.
Το άλλο βασικό ζήτημα στο οποίο δεν τοποθετούνται οι νεόκοποι κύριοι «του διαλόγου» είναι η αξιολόγηση. Το κίνημα της βίας μπορούμε με μια λέξη να το χαρακτηρίσουμε σαν κίνημα της αντιαξιολόγησης. Κανείς επομένως από τους μεταμφιεσμένους αντιμεταρρυθμιστές δεν τοποθετείται υπέρ της αξιολόγησης των καθηγητών πανεπιστημίου και των επιπτώσεων που θα πρέπει να έχει αυτή για την εξέλιξή τους. Κανείς από αυτούς δεν τοποθετείται υπέρ της αξιολόγησης εργαστηρίων, προγραμμάτων, τμημάτων, σχολών και πανεπιστημίων, μιας αξιολόγησης που θα πρέπει να έχει επιπτώσεις και στη χρηματοδότηση, στην διαμόρφωση της επιστημονικής ατομικής κατάταξης, αλλά και στην ιεράρχηση της αξίας των ΑΕΙ. Μιλούν γενικά περί αξιολόγησης των ΑΕΙ και χωρίς επιπτώσεις! Έτσι προσπαθούν να συντηρούν την σημερινή κατάσταση που οι ίδιοι έχουν δημιουργήσει για να διατηρήσουν την εξουσία τους στα πανεπιστήμια. Ένα παράδειγμα είναι η πρόταση της ΑΡ.ΣΗ να αξιολογούνται για το διδακτικό τους έργο οι καθηγητές από τους φοιτητές αλλά αυτό να μην το μαθαίνει κανείς παρά μόνο ο συνήγορος του φοιτητή και ο αξιολογούμενος!
Το τρίτο ζήτημα στο οποίο δεν τοποθετούνται είναι το άσυλο. Θέλουν να διατηρούν την σημερινή μορφή του ασύλου για να εξασφαλίζουν και την εσωτερική και την εξωτερική βία στο πανεπιστήμιο. Στην ουσία η εξωτερική βία καθορίζεται και εξαρτάται από την εσωτερική βία των ταγμάτων εφόδου την οποία και βοηθάει αποφασιστικά. Πανεπιστήμιο στο οποίο έχει κατοχυρωθεί ο δημοκρατισμός έχει εξαλείψει και την εξωτερική βία εκτός από την εσωτερική.
Η σύνδεση της εκπαίδευσης με την παραγωγή είναι το άλλο βασικό ζήτημα στο οποίο δεν τοποθετούνται ποτέ. Γιατί έχουν μετατρέψει το πανεπιστήμιο στο κέντρο της αποειδίκευσης όλης της εκπαίδευσης και θέλουν να το διατηρήσουν σαν τέτοιο.
Αυτή η περίοδος είναι κρίσιμη. Η αντιμεταρρύθμιση δεν πρέπει να πάρει ούτε ένα πόντο έδαφος από αυτό που έχασε. Πρόκειται για ένα κίνημα μεσαιωνικό και οι δημοκράτες θα πρέπει να το αντιμετωπίζουν σαν τέτοιο. Οι μεταμφιέσεις δεν πρέπει να ξεγελούν. Οι αντιμεταρρυθμιστές πρέπει να ξεσκεπαστούν.

Αθήνα 29/11/2006