ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΜΙΑ ΕΝΤΕΛΩΣ ΑΛΛΗ ΠΟΡΕΙΑ

Κίνηση ‘‘Παιδεία για Δημοκρατία και Ανάπτυξη”

Υποψήφιος στην Β΄ΕΛΜΕ Δυτ. Αττικής Μπουρίτης Γιάννης, 1ο ΓΕΛ Αιγάλεω

Συνάδελφοι/ες

Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗ ΧΩΡΑ

Οι φετινές εκλογές για το ΔΣ της ΕΛΜΕ γίνονται με τη χώρα και το λαό  στη χειρότερη κατάσταση σε περίοδο ειρήνης εδώ και δεκαετίες. Η χώρα μας βρίσκεται εδώ και χρόνια σε κατάσταση χρεοκοπίας. Ο­λο­έ­να και πε­ρισ­σό­τε­ρο η βιο­μη­χα­νι­κή πα­ρα­γω­γή, το ε­μπό­ριο και οι ε­ξα­γω­γές βυ­θί­ζο­νται και η χώ­ρα με­τα­τρέ­πε­ται σε έ­να πε­δί­ο κα­τα­στρο­φής με το λα­ό να ε­ξα­θλιώ­νε­ται μέ­ρα με τη μέ­ρα μέ­σα σε συν­θή­κες τε­ρά­στιας α­νερ­γί­ας και ε­λεύ­θε­ρης πτώ­σης των μι­σθών. Μέ­σα σε αυτό το πε­δί­ο της κα­τα­στρο­φής η κυ­βέρ­νη­ση και η α­ντι­πο­λί­τευ­ση δεί­χνουν σαν υ­πεύ­θυ­νους του ε­γκλήμα­τος τους τρο­ϊ­κα­νούς δα­νει­στές-μο­νο­πω­λι­στές που πράγ­μα­τι υ­πο­γρά­φουν με εν­θου­σια­σμό τα μέ­τρα πεί­νας και κα­τα­στρο­φής ό­πως κά­νουν σε κά­θε χρε­ω­κοπη­μέ­νη χώ­ρα.
Όμως δεν υπάρχει μέτρο που να επιβάλλεται χωρίς να το θέλει πραγματικά το εσωτερικό καθεστώς και ο πραγματικός εντολέας του που είναι η ρώσικη υπερδύναμη. Σήμερα η κυβέρνηση προωθεί μία δέσμη μέτρων υποτίθεται για να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις της τρόικας για την κάλυψη του «δημοσιονομικού κενού» ώστε να πάρει την επόμενη δόση του δανείου. Αλλά τα μέτρα που προτείνει είναι ειδικά κομμένα και ραμμένα ώστε να εξυπηρετήσουν το νέο αφεντικό. Τέτοια είναι κυρίως τα δολοφονικά μέτρα κατά των συντάξεων, δηλαδή η αύξηση των απαιτούμενων για τη σύνταξη ενσήμων από 4500 σε 6000 και η εξοντωτική αύξηση του ορίου ηλικίας για όσους δουλεύουν σε βαριά και ανθυγιεινά επαγγέλματα. Αυτά, ιδιαίτερα στις σημερινές συνθήκες της μεγάλης ανεργίας σημαίνουν πρακτικά την κατάργηση των συντάξεων για ένα μεγάλο τμήμα του πληθυσμού. Η νέα εξαθλίωση και πείνα για το λαό που φέρνουν τέτοια μέτρα, ωφελεί στην πράξη τους εργοδότες για τους οποίους το μισθολογικό κόστος μειώνεται σημαντικά. Αυτοί που κυρίως θα ωφεληθούν από αυτά τα μέτρα είναι τα νέα αφεντικά που φέρνει το καθεστώς στη χώρα και οι οποίοι θα έχουν στη διάθεσή τους φθηνή εργατική δύναμη για να την εκμεταλλεύονται με όρους δουλοκτησίας. Πρόκειται για τη Ρωσία και τη σύμμαχό της Κίνα, στις οποίες δίνουν σήμερα λιμάνια, συγκοινωνίες, ενέργεια, βιομηχανίες, ακριβή τουριστική γη, συστημικές τράπεζες. Μία ενδεχόμενη κυβέρνηση του τακτικού επισκέπτη της ρώσικης πρεσβείας, Τσίπρα, θα παραλάβει αυτή την «προίκα» της φθηνής εργατικής δύναμης για να δυναμώσει κι άλλο τους ρώσους αποικιοκράτες. Αυτοί είναι που σήμερα αγοράζουν τα πάντα στη χώρα και όχι οι γερμανοί καπιταλιστές που υποτίθεται έχουν χρεοκοπήσει τη χώρα για να την αγοράσουν φθηνά.
Ήδη πριν από την κρίση το διακομματικό καθεστώς είχε εκχωρήσει στη Ρωσία τον έλεγχο ενός πολύ καίριου στοιχείου της παραγωγής, του φυσικού αερίου. Όμως τελευταία της εκχώρησε ένα ανώτερο κλειδί οικονομικού της ελέγχου: τις μεγαλύτερες τράπεζες. Η Ρωσία εξασφάλισε μέσα στην κρίση τον έλεγχο της Τράπεζας Πειραιώς με το να γίνει κύριος μέτοχος της ο κρατικο-ολιγάρχης Αλεξάντερ Νέσις. Μόλις η Ρωσία έλεγξε την Πειραιώς, η κυβέρνηση, με την ουσιαστική έγκριση της αντιπολίτευσης τη φούσκωσε και από τέταρτη την έκανε τη μεγαλύτερη τράπεζα της χώρας. Έτσι της έδωσαν αμέσως και χωρίς διαγωνισμό την ΑΤΕ (Αγροτική) που σημαίνει τον έλεγχο σε ένα πελώριο κομμάτι της αγροτικής παραγωγής και της γης μέσω των υποθηκών. Μετά μέσω της ΑΤΕ έδωσαν στο ρώσο κρατικο-ολιγάρχη Ζέκτσερ με σικέ διαγωνισμό τη γαλακτοβιομηχανία της ΑΤΕ Δωδώνη, δηλαδή του έδωσε τον έλεγχο της κτηνοτροφίας της Ηπείρου. Λίγο μετά η Πειραιώς του Νέσις κατάπινε τις θυγατρικές στην Ελλάδα των χρεωκοπημένων κυπριακών τραπεζών Κύπρου και Λαϊκής, ενώ τις ίδιες τις μητρικές στην Κύπρο τις έλεγξε χάρη στην κυπριακή χρεωκοπία ο ρώσος κρατικο-ολιγάρχης συνεργάτης του Νέσις, και ιδιοκτήτης του Σκορπιού Ριμπολόβλεφ. Αφού στο μεταξύ η Πειραιώς κατάπιε την  Γενική, την Ελληνική και την Millenium, ο Νέσις και οι τσέχοι φίλοι του αγοράσανε τον επικερδέστατο ΟΠΑΠ, και βάλανε πρόεδρο τον Μελισσανίδη, στον οποίο σύσσωμο το πολιτικό καθεστώς προηγούμενα είχε παραδώσει την ΑΕΚ. Θυμίζουμε ότι το καθεστώς είχε παραδώσει εδώ και δεκαετίες τον Ολυμπιακό στον άνθρωπο της Ρωσίας και της Στάζι Κόκκαλη (που επέλεξε σα διάδοχό του τον Μαρινάκη), ενώ πάνω στην κρίση έδωσε τον ΠΑΟΚ στον άνθρωπο του Πούτιν Σαββίδη. Σε αυτόν έδωσαν μετά το συνεταιριστικό εργοστάσιο ΣΕΚΑΠ που σημαίνει έλεγχο χιλιάδων καπνοπαραγωγών και του άνοιξαν το δρόμο να αγοράσει φτηνά ιστορικές τουριστικές επιχειρήσεις και πελώριες εκτάσεις γης. Την ίδια ώρα και πάλι μέσα στην κρίση το Κατάρ έγινε κύριος ιδιώτης μέτοχος της Άλφα Μπανκ με 9% ενώ με την κατάλληλη νομοθεσία περί ανακεφαλαιοποίησης έγινε και ο διασώστης της σαν ιδιωτικής τράπεζας. Οι ελάχιστοι δυτικοί που αγοράζουν στην Ελλάδα, μπορούν να το κάνουν πάντα με ένα έμπιστο μέλος του καθεστώτος, όπως πχ τα αεροδρόμια που θα πάρουν οι γερμανοί με τον συνεταίρο της Gazprom Κοπελούζο.
Από την άλλη μεριά το ότι μεγάλες επιχειρήσεις κλείσανε ή είναι καταχρεωμένες σε ποσοστό 80% (ICAP) είναι αποτέλεσμα ενός παραγωγικού σαμποτάζ δεκαετιών το οποίο δυνάμωσε μέσα στην κρίση. Το σαμποτάζ διεξάγεται κυρίως στο όνομα της προστασίας του περιβάλλοντος ή των αρχαιοτήτων, ή με πολιτικά υποκινημένες καθυστερήσεις από την κρατική γραφειοκρατία (πολεοδομίες, δασαρχεία, “ανεξάρτητες” διακομματικές αρχές, Δήμους), ή στο όνομα της προστασίας των μικρών παραγωγών σε βάρος της μεγάλης σύγχρονης παραγωγής ή στο όνομα της εργατικής τάξης με απεργία διαρκείας την ώρα που ένα εργοστάσιο είναι σε κρίση παραγωγής. Συχνά το σαμποτάζ γίνεται με ιδεολογικά αντιδραστικά “λαϊκά κινήματα”, στα οποία πατάει το διαβρωμένο Συμβ. της Επικρατείας για να τσακίσει κάθε μεγάλη ντόπια ή δυτική επένδυση. Το σαμποτάζ γίνεται και με την ωμή βία, δηλαδή με δολοφονίες βιομηχάνων από ένα παρακράτος με αριστερή μορφή (Αθανασιάδης και Βρανόπουλος για τα Λιπάσματα και για τα Μεταλλεία της Χαλκιδικής, Αγγελόπουλος για τη Χαλυβουργική, Περατικός για τα ναυπηγεία Ελευσίνας). Με την κρίση το σαμποτάζ αντί να σταματήσει εντάθηκε με την υπερφορολόγηση των επιχειρήσεων και με την αύξηση της τιμής στο ηλεκτρικό, στο πετρέλαιο και στο φυσικό αέριο. Η τιμή του τελευταίου στην Ελλάδα είναι κατά 40% πάνω από την τιμή του στις άλλες χώρες. Αυτή είναι άμεση συνεισφορά του Πούτιν στο βιομηχανικό σαμποτάζ.
Το πόσο πολιτικά καθοδηγημένο είναι το παραγωγικό σαμποτάζ αποδεικνύεται από το ότι ποτέ τα ρώσικα και κινέζικα μονοπώλια και οι ανατολικοί κρατικοδίαιτοι ολιγάρχες της χώρας μας (Μπόμπολας, Κόκκαλης, Μυτιληναίος, Βγενόπουλος, Κοπελούζος) δεν εμποδίστηκαν στις δουλειές τους από κανένα αντιπαραγωγικό κίνημα, αλλά εξαιρέθηκαν από όλα. Είναι χαρακτηριστικό πως το ΣτΕ σκανδαλώδικα φροντίζει να προστατεύει τις επενδύσεις της COSCO (απόρριψη των δίκαιων προσφυγών των συνδικάτων του ΟΛΠ) και πως κάνουν το ίδιο τα ψευτοαριστερά κόμματα επιτρέποντας τη διατήρηση των αντεργατικών παρανομιών της COSCO και το συνδικαλιστικά ισχυρό ρόλο εκεί των ναζί-χρυσαυγιτών.
Είναι για τη διευκόλυνση αυτού του ορμητικού περάσματος του πλούτου της χώρας στη Ρωσία που ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θέλει πια την κρατικοποίηση των τραπεζών, την ώρα που όλες ζουν χάρη στα δανεικά κεφάλαια από την ΕΕ που ελέγχονται από το κράτος (ΤΧΣ). Ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει αφεντικά των τραπεζών τους Νέσις και τους Αλ Θανί (Κατάρ) και όχι το ελληνικό κράτος, για να κάνουν αυτοί απόλυτο κουμάντο για το ποια επιχείρηση θα πεθάνει, ποια θα ζήσει και πόσο φτηνά η τελευταία θα περάσει στον έλεγχό τους.
Αυτό το πολύπλευρο και συντριπτικό σαμποτάζ είναι η αιτία που στην Ελλάδα η χρεωκοπία είναι τόσο καταστροφική και τόσο ατελείωτη σε σχέση με κάθε άλλη στην ΕΕ, η ανεργία τόσο πελώρια και τα μεροκάματα τόσο κινέζικα.

Στην εκπαίδευση αυτή η υπονόμευση της παραγωγής συντελείται ιδιαίτερα με την καταστροφή της μέσης τεχνικής εκπαίδευσης που η ΟΛΜΕ χρόνια τώρα με το σύνθημα του 12χρονου ενιαίου σχολείου ζητά την αντικατάστασή της με ένα ή δύο χρόνια μεταλυκειακής ειδίκευσης. Ταυτόχρονα στην ανώτατη εκπαίδευση εμποδίζεται η εφαρμοσμένη έρευνα και το δέσιμό της με την παραγωγή. Το σύνθημα «όχι στο σχολείο της αγοράς» σημαίνει αυτό ακριβώς.
Έτσι η χώρα ρημάζει δημιουργώντας ένα πελώριο εμπορικό έλλειμμα που για να το αντιμετωπίσει πρέπει να δανείζεται ασταμάτητα. Αυτό το σαμποτάζ στην παραγωγή δημιούργησε το πελώριο χρέος και έφερε τα μνημόνια και τους δανειστές πολύ περισσότερο από  όσο η  μισοπαρασιτική κρατική γραφειοκρατία και η διαφθορά.

Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

Οι σαμποταριστές ισχυρίζονται ότι για όλα φταίει η Τρόικα, ότι η Τρόικα απολύει τους καθηγητές κλπ. Η τρόικα πράγματι απολύει από τη σιχαμερή αντιλαϊκή εκμεταλλευτική φύση κάθε αστού δανειστή, που ρίχνει το βάρος κάθε χρεωκοπίας στους λαούς. Αυτή αποφασίζει το πόσοι θα απολυθούν, όμως το ποιοι θα απολυθούν το αποφασίζει η ντόπια κυβέρνηση και το ανέχεται η ντόπια αντιπολίτευση. Στην εκπαίδευση διαλύθηκε ήδη το ουσιαστικά πιο καίριο κομμάτι της που είναι η τεχνική εκπαίδευση μετά τον «ξαφνικό θάνατο» του περισυνού καλοκαιριού. Ο νόμος για το νέο λύκειο εντατικοποιεί τις σπουδές χωρίς να αλλάζει τίποτα από το περιεχόμενο και τον προσανατολισμό της εκπαίδευσης. Ο κλάδος μας βρίσκεται σε κατάσταση απογοήτευσης κυρίως μετά τις δύο περισυνές απανωτές ήττες του Μάη και του Σεπτέμβρη. Οι μεγάλες αυτές ήττες οφείλονται στην πολιτική και συνδικαλιστική γραμμή των παρατάξεων που ηγούνται στην ΟΛΜΕ. Αυτή η γραμμή δεν είναι προϊόν λάθους ή συνδικαλιστικής παρακμής, είναι από πρόθεση. Η ΟΛΜΕ σαν ηγεσία μερικών παρατάξεων, ιδιαίτερα της λεγόμενης «αριστεράς» ήθελε τις συγκεκριμένες απολύσεις,γιατί πάντα ήθελε την καταστροφή της τεχνικής εκπαίδευσης και κάθε ειδικού σχολείου, κλπ. Αυτό σήμαινε η κυριαρχία μέσα της, της εγκληματικής, αντιλαϊκής, αντιπαραγωγικής,  ιστορικά αντιαριστερής γραμμής της 12χρονης ενιαίας υποχρεωτικής εκπαίδευσης που πρώτο πρόβαλε το λεγόμενο ΚΚΕ.
Σήμερα μέσα από ένα σκοτεινό αλισβερίσι με τα υπουργεία διαπραγματεύεται ποιοί από τους σε διαθεσιμότητα συνάδελφους θα επαναπροσληφθούν. Και όπως θα είδε κανείς στην τελευταία απεργία της ΟΛΜΕ δεν υπάρχει καν το αίτημα για επαναφορά των τομέων της τεχνικής εκπαίδευσης. Μιλάμε για προμελετημένο έγκλημα γιατί η ηγεσία της ΟΛΜΕ μπορεί να έχει οποιοδήποτε ελάττωμα, εκτός από το να είναι ένας συλλογικός χαζός.

Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ

Η αξιολόγηση, με πρώτη μορφή την αυτοαξιολόγηση της σχολικής μονάδας, είναι ήδη εδώ. Η ΟΛΜΕ έβγαλε μια ανακοίνωση για το τι μπορεί να κάνουν οι συνάδελφοι, αλλά ποτέ δεν φρόντισε να οργανώσει μαζικά την αντίσταση των καθηγητών μέσα σε κάθε σχολείο και γενικότερα. Έτσι σήμερα σε αρκετά σχολεία οι συνάδελφοι παίρνουν μέρος σε αυτήν ανοίγοντας το δρόμο για την ατομική αξιολόγηση και τις διαθεσιμότητες αλλά και τις απολύσεις που την συνοδεύουν σύμφωνα με τους νόμους που έχει ψηφίσει η σημερινή κυβέρνηση.
Ιδιαίτερα, αν και έχουν περάσει ήδη τρεις μήνες από την αρχή της σχολικής χρονιάς δεν έχει γίνει ούτε μια γενική συνέλευση για την οργάνωση της πάλης μας. Πιστεύουμε ότι ο λόγος γιαυτό είναι ότι την αξιολόγηση τη θέλει η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ με τους συμμάχους της που έρχεται στην εξουσία. Οι τελευταίες δηλώσεις του βουλευτή του Αμανατίδη είναι χαρακτηριστικές. Έτσι η αξιολόγηση έρχεται τώρα και τη βρίσκουν έτοιμη οι επόμενοι υπουργοί παιδείας.

ΤΑ ΑΙΤΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΟΛΜΕ

Το ότι δεν φταίνε μόνο και κυρίως οι μέθοδες της πάλης που χρησιμοποιήθηκαν, αποδεικνύεται από το ότι  τα αιτήματα που κατά καιρούς είχε η ΟΛΜΕ στις διάφορες απεργίες που εξάγγελλε και δεν ακολουθούσαν παρά ελάχιστοι είναι στην πλειοψηφία τους αντιδραστικά.

ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΠΟΡΕΙΑ

 Είναι φανερό από τα παραπάνω ότι χρειάζεται μια άλλη πορεία για το συνδικαλιστικό κίνημα. Μια πορεία με αιτήματα και πρακτικές που να αντιστοιχούν σε μιαν άλλη εκπαίδευση, που θα στηρίζεται στη ενότητα καθηγητών, μαθητών και γονιών.

Συνάδελφοι,

Οι συνθήκες σήμερα είναι χειρότερες από κάθε άλλη εποχή. Σωτήρες δεν υπάρχουν πιά. Μόνο ο δικός μας αγώνας, η δική μας θέληση μπορούν να αλλάξουν τις ζωές μας.
Ας αναπτύξουμε παντού συλλογικότητες σε κάθε σχολείο συζητώντας  για ένα άλλο πρόγραμμα και μιαν άλλη πορεία.
Και τότε ένα άλλο προοδευτικό και δημοκρατικό σχολείο μπορεί να γίνει πραγματικότητα!

Η κίνηση «Παιδεία για Δημοκρατία και Ανάπτυξη» ιδρύθηκε το 2005 από λίγους εκπαιδευτικούς του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα της εκπαίδευσης κυρίως στην Αττική, στην Θεσσαλία και την Κρήτη  που άρχισαν να αναζητούν τρόπους απελευθέρωσης του εκπαιδευτικού κινήματος από μια ηγεσία κυρίως με μια υποτιθέμενη αριστερή μορφή που το δυνάστευε και το δυναστέυει στην ουσία με σκοταδιστικές, αντιβιομηχανικές και παρασιστικές γραφειοκρατικές θέσεις.  Η ηγεσία αυτή, ειδικά στην ανώτατη παιδεία, είναι εξέχον τμήμα μιας καταπιεστικής και συχνά διεφθαρμένης νέας γραφειοκρατικής αστικής τάξη νέου τύπου, που συχνά  ενώνεται με την πιο συντηρητική και λαικίστικη δεξιά στα πλαίσια ενός ιδιότυπου φαιο-«κόκκινου» μετώπου. Αυτό που συνδυάζει  τα λόγια του πιο ευαίσθητου καταπιεσμένου  και την πράξη  του πιο βίαιου καταπιεστή και εξουσιαστή. Η Κίνηση έχει περάσει από φάσεις έντονης δράσης, αλλά και αναδίπλωσης αναζητώντας τρόπους για να ξεπεράσει τα τείχη που υψώνει στο δρόμο κάθε ριζοσπαστικής προσπάθειας αυτό το έμπειρο, ευλύγιστο, πολύπλευρο και τόσο κυρίαρχο,  σχεδόν διακομματικό μέτωπο της εκπαιδευτικής αλλά και πολιτικής αντίδρασης. Οι σημερινές συνθήκες οξύτατης και καθολικής κρίσης εχουν ωστόσο οδηγήσει σε κρίση και την κυριαρχία αυτού του μέτωπου και οι αντιστάσεις εκπαιδευτικών, μαθητών, φοιτητών, γονιών θα αρχίζουν παντού να δυναμώνουν. Οι συνάδελφοι αναζητούν τώρα βαθειές απαντήσεις ας είναι και δύσκολες και ας ειναι δύσκολος  και επώδυνος ο δρόμος της σωτηρίας.   Εμείς δεν μπορούμε να μη δώσουμε το πιο έντονο παρών μας σε μια τέτοια περίοδο.  Εστω κατεβαίνοντας σε αυτή τη φαση στις εκλογές σε μόνο μία ΕΛΜΕ, στην Αθήνα.

Αθήνα 2/12/2014

Ιστοσελίδα της κίνησης:  www.kpad.gr
Μπουρίτης Γιάννης, 6972897768