ΚΙΝΗΣΗ ΠΑΙΔΕΙΑ ΓΙΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΑΝΑΠΤΥΞΗ


Η σφαγή των υποψηφίων περιφερειαρχών εκπαίδευσης


Ο Παπανδρέου ως εκπρόσωπος του διακομματικού συντονιστικού κορυφής εκχώρησε την εξουσία των εκπαιδευτικών περιφερειών στη νεα-ακροδεξιά γραφειοκρατία της ΟΛΜΕ και της ΔΟΕ. Εννέα από τους διορισμένους, που επέλεξε η χωρίς χαρακτήρα ευρωπαιόφιλη υπουργός παιδείας είναι συνδικαλιστές, δύο σύμβουλοι δημοτικών συμβουλίων και ένας αντινομάρχης. Μόνο ένας από τους δεκατρείς φαίνεται να μην ικανοποιεί το αποφασιστικό κριτήριο επιλογής διευθυντικών στελεχών στην εκπαίδευση, την περίφημη «κοινωνική δραστηριότητα», τη συμμετοχή δηλαδή στο διακομματικό φαιοκόκκινο σύστημα εξουσίας στην εκπαίδευση της ΟΛΜΕ και της ΔΟΕ. Οι υποψήφιοι περιφερειάρχες που δεν καλύπτονταν πολιτικά από την διακομματική φαιοκόκκινη γραφειοκρατία της ΟΛΜΕ και της ΔΟΕ ή ήταν αντίθετοι στην πολιτική τους κατακρεουργήθηκαν από τον Παπανδρέου. Τα τμήματα της μισοδημοκρατικής και αναπτυξιακής αστικής τάξης πετάχτηκαν έξω από την μοιρασιά της ανώτατης εξουσίας στην εκπαίδευση, όπως και στην περίπτωση επιλογής των διευθυντών σχολικών μονάδων πριν δύο χρόνια, τη στιγμή που αυτά τα τμήματα στο ΠΑΣΟΚ και στην ΝΔ είναι πολυπληθή.
Από την άποψη βέβαια του τυπικού αστικού δημοκρατισμού ο έλεγχος συνολικά της εκπαιδευτικής λειτουργίας όπως και όλου του κρατικού μηχανισμού ανήκει στο ψηφισμένο κυβερνών κόμμα και επομένως στο τμήμα της αστικής τάξης που εκφράζεται πολιτικά από αυτό. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι τα άλλα τμήματα της άρχουσας τάξης αποκλείονται από κάθε εξουσία στην κρατική μηχανή, όπως έγινε στην επιλογή των περιφερειαρχών και επίσης στην φασιστικού τύπου επιλογή των διευθυντών σχολικών μονάδων, πριν δύο χρόνια, τους οποίους επέλεγαν διακομματικές επιτροπές του σοσιαλφασισμού που τα μέλη τους ή οι σύζυγοί τους ήταν οι ίδιοι υποψήφιοι διευθυντές!
Οι αριστεροί και οι δημοκράτες εκπαιδευτικοί γνωρίζουν ότι κάθε κρατικός αξιολογικός έλεγχος υπηρετεί τα συλλογικά συμφέροντα της άρχουσας τάξης και περισσότερο του τμήματος εκείνου της άρχουσας τάξης που κυβερνά. Το συμφέρον του ρωσόφιλου τμήματος της άρχουσας τάξης που κυβερνά τη χώρα είτε με τον Καραμανλή είτε με τον Παπανδρέου, είναι η κρατική αξιολόγηση να μην συγκρούεται με την αξιολόγηση του λαού, δηλαδή των μαθητών, των δασκάλων, των γονιών κλπ. Ο Παπανδρέου μάλιστα, που είναι περισσότερο σεσημασμένος ρωσόδουλος από τον Καραμανλή, προχωρά ακόμα περισσότερο και κρύβει τις δικτατορικές του πρακτικές στο κόμμα του στο κράτος και στο πολιτικό σύστημα κάτω από μια συστηματική προπαγάνδα υπερδημοκρατισμού και τελικά γελοιοποίησης κάθε μορφής δημοκρατίας. Μόνο τους υπουργούς του δεν προσέλαβε τάχα από το internet αυτός ο προβοκάτορας. Στην ίδια αποπροσανατολιστική αλλοτριωτική και ψευτοδημοκρατική διαδικασία υποβλήθηκαν και οι υποψήφιοι περιφερειάρχες, και μάλιστα οι προεπιλεγέντες υποβλήθηκαν σε συνέντευξη από την ίδια την υπουργό, όταν ο νόμος της δίνει το δικαίωμα να διορίσει τους περιφερειάρχες χωρίς δημόσιες διαδικασίες. Πλειοδοσία σε δημοκρατία στα μάτια του λαού και κριτήρια επιλογής στην πράξη του ψευτοΚΚΕ και του ΣΥΝ!
Σήμερα δεν υπάρχει προοδευτικό εκπαιδευτικό κίνημα και χωρίς την ύπαρξη του δημοκρατικού πόλου στην εκπαίδευση ποιος θα ελέγξει τους ελεγκτές των Καραμανλή χθες, και Παπανδρέου σήμερα, της ΟΛΜΕ και της ΔΟΕ που λειτουργούν σχεδόν ασύδοτα. Η μισοφιλελεύθερη και χωρίς χαρακτήρα αστική τάξη που βρίσκεται στο ΠΑΣΟΚ και στη ΝΔ είναι υπό διωγμό και μισοπαράνομη από τους ρωσόδουλους δικτάτορες στα κόμματά τους Παπανδρέου Καραμανλή και Σαμαρά και προσπαθεί να διασώσει το τομάρι της από τις εξοντωτικές εκκαθαρίσεις που εξαπολύει εναντίον της διαρκώς το διακομματικό συντονιστικό κορυφής με την καθοδήγηση του “Κ”ΚΕ και του ΣΥΝ. Αυτό το μισοφιλελεύθερο τμήμα της άρχουσας τάξης επομένως δεν τολμά να σηκώσει κεφάλι και να διεκδικήσει από τον σοσιαλφασισμό το κομμάτι στην εξουσία που του αναλογεί, να αντικρούσει τα «αντικειμενικά» κριτήρια επιλογής των ενεργών μελών της διεφθαρμένης γενικά αμόρφωτης και αδιάφορης για την εκπαίδευση και τους μαθητές γραφειοκρατίας της ΟΛΜΕ και της ΔΟΕ.
Στη θέση μας για τις επιλογές διευθυντών σχολικών μονάδων λέγαμε αντίθετα με τα «κοινωνικά» κριτήρια επιλογής του καθεστώτος ότι: Σε όλες τις κρίσεις στελεχών της εκπαίδευσης καλλιεργείται από το διακομματικό καθεστώς ο γνωστός τρόπος αντίληψης, ο μισοαπολίτικος συντηρητικός, που συγκαλύπτει την ουσία της ταξικής σύγκρουσης στην κατανομή της εξουσίας στην εκπαίδευση ανάμεσα στα διάφορα κομμάτια της άρχουσας τάξης και ερμηνεύει τις αδικίες σε ατομικό επίπεδο. Επικαλείται σε πολλές περιπτώσεις την ανάμειξη του κομματικού παράγοντα, την αντίληψη τη σχετική με τον γενικά γραφειοκρατικό χαρακτήρα της εκπαίδευσης που αδυνατεί να αναγνωρίζει σαν τέτοιος πτυχία και μεταπτυχιακά, αξίες και προσπάθειες, προσφορά κόπους και προθέσεις των υποψηφίων που μπορεί να προχωρεί χωρίς φραγμούς ακόμη και στη βάρβαρη προσβολή των επιστημονικών αντικειμενικών κριτηρίων, του πολιτιστικού δηλαδή επιπέδου των ίδιων των υποψηφίων. Η συντηρητική θέση επιμένει να παραβλέπει τον πολιτικό διακομματικό ρόλο και την συνεργασία των γενικά διεφθαρμένων αιρετών εκπροσώπων στα συμβούλια κρίσης με την εκάστοτε φιλοανατολικού τύπου κυβέρνηση για την κατανομή της εξουσίας ανάμεσα στα διάφορα τμήματα της άρχουσας τάξης και ειδικότερα στα τμήματα που ελέγχονται από την ψευτοαριστερά. Αυτή η άποψη συνεχίζει παράλογα να απαιτεί από διεφθαρμένους διακομματικούς εκπροσώπους, εντεταλμένους να κατανείμουν την εξουσία σε βάρος της εκπαίδευσης και των αξιότερων υποψηφίων, την έντιμη και δίκαιη κρίση των συναδέλφων τους με το ιδεολόγημα ότι ψηφίστηκαν για να τους εκπροσωπούν! Αυτή την ουτοπία καλλιεργούν συστηματικά η ΟΛΜΕ, η ΔΟΕ και οι κομματικές ηγεσίες που μοιράζουν μεταξύ τους την εξουσία πίσω από τις πλάτες του λαού και της εκπαίδευσης στα τραπέζια της αξιολόγησης των υποψηφίων διευθυντών. Γι’ αυτό και στο τέλος των αντιδημοκρατικών κρίσεων καμιά κομματική και συνδικαλιστική ηγεσία δεν έχει τοποθετηθεί συνολικά γιατί οι κρίσεις πήγαν τόσο στραβά, γιατί όλη η εκπαίδευση απορρίπτει πολιτικά και ιδεολογικά αυτές τις κρίσεις. Καμιά ηγεσία από τις προηγούμενες δεν έχει αρνηθεί μέχρι σήμερα το αποτέλεσμα αυτών των αντιδημοκρατικών αντιεκπαιδευτικών κρίσεων παρά την λογοκοπία τους για ελλείμματα δημοκρατίας και ηθικής που τα δημιουργούν και τα καταγγέλλουν στη συνέχεια οι ίδιοι.
Σήμερα λοιπόν περισσότερο από ποτέ είναι ανάγκη να οργανωθούν οι αυθόρμητες αντιστάσεις της πλειοψηφικής δημοκρατικής μάζας των εκπαιδευτικών, των μαθητών των γονιών και των φοιτητών, που έχουν τεθεί στο περιθώριο για να αποκαταστήσουν την πολιτική δημοκρατία στην εκπαίδευση.
Πρόκειται για τους μαθητές, τους προοδευτικούς καθηγητές και τη μεγάλη πλειοψηφία των γονιών, δηλαδή για το λαό, που θέλει μια δημοκρατική παιδεία, παιδεία του επιστημονικού πειραματισμού, απαλλαγμένη από τον νέο και τον παλιό μεγαλοϊδεατισμό, δεμένη με την παραγωγή και αμείλικτα εχθρική στη νέα ακροδεξιά γραφειοκρατική κατάρα.
Οι προοδευτικοί καθηγητές και δάσκαλοι που θα υπερασπιστούν με τα όπλα της επιστήμης τους μπροστά στο λαό και με τον λαό την ανάπτυξη και την έρευνα, την σύνδεση της εκπαίδευσης με την παραγωγή, τον αστικό δημοκρατικό και τον προλεταριακό διαφωτισμό απέναντι στην νεοχιτλερική βαρβαρότητα του άξονα Ρωσίας-Κίνας-Ιράν, θα συγκρουστούν αναγκαστικά και θα καταγγείλουν τις υπονομευτικές για όλο το έθνος πολιτικές των δήθεν αριστερών, στην πραγματικότητα των νεο-ακροδεξιών. Τέτοιοι δάσκαλοι δεν μπορεί παρά να έχουν αρνηθεί την εκπαιδευτική ανατολικού γραφειοκρατικού-φασιστικού τύπου λειτουργία που τους ανέθεσε το νέο καθεστώς. Αυτός ο αριστερός τρόπος ένταξης του δάσκαλου στο κεφαλαιώδες ζήτημα του ταξικού περιεχομένου της λειτουργίας του είναι μια επαναστατική πράξη επώδυνη γι’ αυτούς που θα την αποτολμήσουν. Είναι η απόλυτη άρνηση της ένταξης του δάσκαλου στο αντιεκπαιδευτικό μέτωπο παιδείας της ψευτοαριστεράς, του Καραμανλή και της ηγετικής ομάδας του ΠΑΣΟΚ, αυτού του μετώπου που κυριαρχεί στην ΟΛΜΕ και την ΔΟΕ.

Αθήνα 20/1/2010