ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

Οδηγία - μάθημα για τη διδασκαλία των θρησκευτικών

Μια πολύ σημαντική οδηγία για την «Εκπαίδευση και τη θρησκεία» ενέκρινε προχθές η κοινοβουλευτική συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης. Στην οδηγία 1720, που στηρίχτηκε στην αναφορά του κ. Schnelder, γίνεται ειδική μνεία για το πώς πρέπει να γίνονται οι θρησκευτικές σπουδές.

Στην Οδηγία αναγνωρίζεται ότι «η θρησκεία κάθε ατόμου, συμπεριλαμβανομένης και της επιλογής να μη θρησκεύεται, είναι μια αυστηρά προσωπική του υπόθεση. Ωστόσο, αυτό δεν είναι ασύμβατο με τη θεώρηση ότι η καλή γενική γνώση των θρησκειών, και με στόχο την ανοχή, είναι σημαντικό στοιχείο για την άσκηση των δημοκρατικών δικαιωμάτων του πολίτη».

Ως «σημαντικό βήμα για τη θρησκευτική ανοχή και τη συνύπαρξη όλων των θρησκειών», χαρακτήρισε την αναφορά και την οδηγία η Μαρία Δαμανάκη η οποία, κατά την παρέμβασή της στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης, δήλωσε μεταξύ άλλων: «Πρέπει να κάνουμε σαφές ότι το σχολείο είναι ένας τόπος μάθησης και όχι ένας τόπος προσευχής. Οι μαθητές που θέλουν να προσευχηθούν μπορούν να επισκέπτονται την εκκλησία ή τον τόπο λατρείας της επιλογής τους. Στο θέμα αυτό, ο ρόλος των εκπαιδευτικών είναι κρίσιμος».

Η Συνέλευση επίσης πρότεινε στη Διυπουργική Επιτροπή να ενθαρρύνει τις κυβερνήσεις των κρατών- μελών να διασφαλίσουν ότι οι θρησκευτικές σπουδές θα παρέχονται με βάση τα εξής κριτήρια:

* Να ενθαρρύνονται οι μαθητές να ανακαλύπτουν τις θρησκείες των άλλων χωρών και να συνειδητοποιούν ότι όλοι έχουν το ίδιο δικαίωμα να πιστεύουν ότι η δική τους θρησκεία αποτελεί την αληθινή πίστη και ότι οι άνθρωποι που πιστεύουν σε διαφορετικές θρησκείες ή που δεν έχουν θρησκεία, δεν έχουν διαφορετική υπόσταση ως υπάρξεις.

* Να αντιμετωπίζονται με πλήρη αμεροληψία η ιστορία των σημαντικότερων θρησκειών καθώς και η επιλογή του αθεϊσμού.

* Να εξοπλίζονται οι μαθητές με τις απαραίτητες εκπαιδευτικές ικανότητες ώστε να μπορούν να αντιπαρατεθούν με αυτοπεποίθηση στις απόψεις και τις πρακτικές του θρησκευτικού φανατισμού.

* Να μην υπερβαίνεται η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στον πολιτισμό και τη θρησκευτική λατρεία, ακόμα και στις χώρες όπου υπάρχει μια επικρατούσα θρησκεία.

* Οι διδάσκοντες τα θρησκευτικά χρειάζεται να έχουν ειδική κατάρτιση.

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 07/10/2005