Ο περί το άσυλο παραλογισμός

του Διονύση Γουσέτη

Είναι τετριμμένη η διαπίστωση ότι ζούμε στη χώρα του παραλόγου και η υπόθεση του πανεπιστημιακού ασύλου δεν αποτελεί εξαίρεση. Ο παραλογισμός βρίσκεται στα ακόλουθα σημεία:

1. Το άσυλο αναγνωρίζεται, κατά νόμον, για την κατοχύρωση της ελεύθερης διακίνησης των ιδεών κ.λπ., συνίσταται δε στην απαγόρευση επέμβασης της δημοσίας δύναμης στους χώρους πανεπιστημίων χωρίς την άδεια του αρμοδίου οργάνου του ΑΕΙ Πότε, στα 25 χρόνια που ισχύει ο νόμος, κινδύνεψε η ακαδημαϊκή ελευθερία, η ελεύθερη επιστημονική συζήτηση και η ελεύθερη διακίνηση των ιδεών, μάλιστα δε από δημόσια δύναμη; Ποτέ. Αντίθετα, ποδοπατήθηκε από άλλους, που ωστόσο έμειναν ατιμώρητοι. Μας το βεβαιώνει η Πρυτανεία Μουτζούρη του ΕΜΠ -όχι κάποιος συκοφάντης- στο ακόλουθο από 22/11/2006 έγγραφό της:

“Στις εγκαταστάσεις του Ε. Μ. Πολυτεχνείου, επί σειρά ετών εμφανίζονται φαινόμενα αξιόποινων πράξεων που περιλαμβάνουν καταστροφές κτιριακών εγκαταστάσεων και εργαστηριακού εξοπλισμού, διαρρήξεις και διευρυμένες κλοπές, χρήση και διακίνηση ουσιών, αυθαίρετες καταλήψεις χώρων με μόνιμα και διαρκή χαρακτηριστικά, που δεν συνοδεύονται από αιτήματα και διεκδικήσεις με συγκεκριμένο περιεχόμενο και περιορισμένη διάρκεια. Ο κατάλογος τέτοιων ενεργειών είναι μακρύς, οι υλικές, πολιτικές και ηθικές επιπτώσεις είναι αβάσταχτες για την πολυτεχνειακή κοινότητα, και ιδιαίτερα για το θεσμό του πανεπιστημιακού ασύλου”.

2. Όταν τελούντο τα σοβαρά αυτά ποινικά αδικήματα, γιατί δεν εφαρμόστηκε ο νόμος, ώστε να δοθεί άδεια επέμβασης της δημόσιας δύναμης; Απλά γιατί είναι ανεφάρμοστος. Και είναι ανεφάρμοστος όχι για λόγους φόβου έλλειψης επαγγελματισμού των αστυνομικών ή άλλους, αλλά λόγους πρακτικούς:

α. Το κατά νόμον αρμόδιο όργανο είναι τριμελές και “αποφασίζει μόνο με ομοφωνία όλων των μελών του”. Προσοχή: όχι των “παρόντων” μελών, αλλά “όλων”. Όπως γνωρίζουμε, το μέλος “φοιτητής” δεν προσέρχεται ποτέ σε συνεδρίαση του οργάνου, όπως δεν προσέρχεται (στο ΕΜΠ τουλάχιστον) σε καμία συνεδρίαση του πρυτανικού συμβουλίου. Έτσι η δυνατότητα απόφασης αποκλείεται εξ αρχής. Με άλλα λόγια, ο φοιτητής (ή οποιοδήποτε από τα μέλη του οργάνου) έχει δύναμη αρνησικυρίας ισχυρότερη από οποιοδήποτε μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Εκεί χρειάζεται επίσης ομοφωνία για τη λήψη αποφάσεων, αλλά η ομοφωνία δεν ακυρώνεται αν υπάρξει ψήφος λευκή ή αποχή.

αν δηλαδή η νομοθεσία είναι επαρκής, τότε αυτοί και οι προκάτοχοί τους είναι αυτόχρημα υπεύθυνοι για όλες τις ζημιές των χουλιγκάνων της 25ετίαςβ. Επειδή λοιπόν η επιτροπή ασύλου είναι de facto ανύπαρκτη, μένει ως μόνη διέξοδος η έκτακτη σύγκληση της συγκλήτου, “την ίδια μέρα”, όπως θέλει ο νόμος. Αυτό είναι επίσης πρακτικά αδύνατο. Πρώτον, χρειάζονται κάποιες ώρες μέχρι να γίνει αντιληπτή και σαφής η ανάγκη για άδεια εισόδου της δημόσιας δύναμης και για να πιστοποιηθεί γραπτά ότι αδυνατεί να συνέλθει η επιτροπή ασύλου, ώστε να νομιμοποιείται ο πρύτανης να συγκαλέσει τη Σύγκλητο. Δεύτερον, για να είναι νόμιμη η σύγκληση, πρέπει να κληθούν νόμιμα -όχι δια τηλεφώνου- όλα τα μέλη. Βεβαίως είναι αδύνατο να βρεθούν όλα τα μέλη στο χρόνο που απομένει μέχρι τη λήξη της ημέρας για να παραλάβουν την πρόσκληση του πρύτανη. Αλλά, αν έστω και ένα μέλος δεν την παραλάβει, αυτό μπορεί να δημιουργήσει λόγους ακυρότητας των αποφάσεών της ενώπιον του δικαστηρίου. Και επειδή, βέβαια, η δικαστική απόφαση θα έρθει μετά την είσοδο της αστυνομίας, αυτή που μένει έκθετη είναι η αστυνομία: εφάρμοσε ανύπαρκτη απόφαση συγκλήτου. Ποιος αστυνομικός θα ρισκάριζε;

3. Ο νόμος, τέλος, προβλέπει επέμβαση δημόσιας δύναμης χωρίς την άδεια του αρμόδιου οργάνου του ΑΕΙ, εφ’ όσον διαπράττονται αυτόφωρα κακουργήματα. Και αυτή η διάταξη όμως είναι πρακτικά ανεφάρμοστη. Πώς θα ξέρει η δημόσια δύναμη ότι τα εγκλήματα που διαπράττονται είναι κακουργήματα, όταν δεν είναι παρούσα; Αλλά ακόμα και αν έχει πλήρη γνώση και ορθή κρίση, πώς μπορεί να γνωρίζει αν το δικαστήριο, στο οποίο ενδεχομένως θα καταφύγει κάποιος αντίθετος με την επέμβαση, θα αποφανθεί ότι πρόκειται πράγματι περί κακουργήματος και όχι πλημμελήματος; Λίγες είναι μήπως οι φορές που έχει μετατραπεί το κατηγορητήριο επί το ευμενέστερο για τον κατηγορούμενο;

4. Ο μεγάλος όμως παραλογισμός βρίσκεται στη δήλωση τεσσάρων πρυτάνεων (Χρ. Κίττας -Αθηνών, Κ. Μουτζούρης -ΕΜΠ, Α. Μάνθος -ΑΠΘ και Στ. Κουμπιάς -Πατρών), υπέρ της διατήρησης της νομοθεσίας για το άσυλο ως έχει. Αν έχουν δίκιο και εγώ σφάλλω, αν δηλαδή η νομοθεσία είναι επαρκής, τότε αυτοί και οι προκάτοχοί τους είναι αυτόχρημα υπεύθυνοι για όλες τις ζημιές των χουλιγκάνων της 25ετίας και θα πρέπει να πάνε κατηγορούμενοι.

5. Εξ ίσου μεγάλος παραλογισμός είναι ότι σε επτά μόλις ημέρες, ο κ. Μουτζούρης υποστηρίζει δημόσια το αντίθετο -την αλλαγή της νομοθεσίας ασύλου- ξεχνώντας την προηγούμενη θέση του.

6. Ο μέγιστος παραλογισμός είναι ότι πολλοί θεωρούν αυτό τον παραλογισμό αριστερή πολιτική.

————————————————————————–
Δημοσιεύτηκε στην Αυγή στις 10/2/06.