Πρακτικά της βουλής: Αγόρευση Αλαβάνου και Παπαρρήγα στην πρόταση μομφής του ΠΑΣΟΚ 4/2/2007

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΑΛΑΒΑΝΟΣ (Πρόεδρος του Συνασπισμού της Ριζοσπαστικής Αριστεράς): Φοιτητές και φοιτήτριες, νέοι και νέες της Ελλάδος, είστε φυσικά απόντες αυτήν τη στιγμή από την Αίθουσα αυτή, είστε, όμως, οι παρόντες. Η Βουλή ακολουθεί τη δυναμική που δημιούργησαν οι δικοί σας αγώνες. Είστε οι πρωταγωνιστές των εξελίξεων αυτών των τριών ημερών που ζούμε όλοι σήμερα.
Και θα το εξηγήσω. Από τη μία, όπως ειπώθηκε από συναδέλφους της Αριστεράς, η σημερινή συνεδρίαση, η συζήτηση της πρότασης μομφής, η έκκληση της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης για εκλογές, οι απαντήσεις της Κυβέρνησης, είναι σε μεγάλο βαθμό θέατρο σκιών, είναι ένα στημένο σκηνικό. Το ξέρουμε.
Σε λίγο οι συνάδελφοι της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης θα χειροκροτούν ενθουσιασμένα την ομιλία του Αρχηγού τους. Ύστερα οι συνάδελφοι της κυβερνητικής Πλειοψηφίας θα χειροκροτούν ενθουσιασμένα την ομιλία του κυρίου Πρωθυπουργού και θα ξαναχειροκροτήσουν μετά από την ψηφοφορία όσοι μείνουν το αποτέλεσμα της καταμέτρησης των ψήφων. Φοβάμαι, όμως, ότι αυτήν την Κυριακή δεν θα τη θυμούνται για τη μομφή, για το αν θα πάμε ή όχι στις εκλογές, δεν θα την θυμούνται σε λίγες μέρες οι πολίτες, παρά μόνο –και δυστυχώς- για τον αγώνα ΑΕΚ–Ολυμπιακού και όχι για τον αγώνα ΠΑ.ΣΟ.Κ.–Νέας Δημοκρατίας.
Παρόλα αυτά, όμως, πίσω από αυτό το θέατρο σκιών υπάρχει κάτι ουσιαστικό, κάτι το οποίο εμάς μας κάνει πάρα πολύ αισιόδοξους, κάτι το οποίο βρίσκουμε εμείς ως εξαιρετικά θετικό. Ποιο είναι αυτό; Ότι από τη μομφή, από τις εκλογές, υπάρχει ένα ζήτημα, ότι μπαίνουν άλλοι όροι πια σε σχέση με την Αναθεώρηση του Συντάγματος, ότι η Κυβέρνηση υπέστη μία μεγάλη ήττα, ότι η Αξιωματική Αντιπολίτευση υποχρεώθηκε κάτω από την πίεση των κινημάτων μέσα στα πανεπιστήμια να κάνει αναδίπλωση, ότι ο δικομματισμός δεν είναι αήττητος, ότι οι ελπίδες για 180 και ψήφους για την Αναθεώρηση του άρθρου 16 από αυτήν κιόλας τη Βουλή είναι ένα όνειρο θερινής νυχτός.
Είναι κάτι διαφορετικό πια στην πολιτική ζωή της χώρας. Η κοινωνία έχει λόγο. Συνδιαμορφώνει την πολιτική. Τα κινήματα έχουν λόγο. Οι αγώνες δεν πηγαίνουν χαμένοι. Χαμένοι μόνο είναι οι αγώνες οι οποίοι δεν γίνονται. Έχουμε νέα πολιτικά δεδομένα σε σχέση με τη συνταγματική αναθεώρηση, σε σχέση με τις πολιτικές που εφαρμόζονται, αλλά και σε σχέση με την πορεία μας προς τις εκλογές.
Σε αυτό το θέμα πρέπει να δούμε το ρόλο που έχει παίξει ένα κίνημα, το οποίο από την Κυβέρνηση κατηγορήθηκε και αντιμετωπίστηκε με χλευασμό, με επίθεση, με επινόηση των πιο διαφορετικών μέσων προκειμένου να πληγεί αυτό το κίνημα. Σιδηρογροθιές, ζαρντινιέρες, χημικά, παρακρατικές ενέργειες, αγανακτισμένοι φοιτητές, αγανακτισμένοι καθηγητές. Μέχρι που χθες είδαμε την καινούργια μορφή, μια αξιοθρήνητη σύνοδο πρυτάνεων, οι οποίοι φαίνεται δεν ξέρουν ότι μετά το 15 είναι το 16 και όχι το 17, οι οποίοι, τη στιγμή που καίγονται τα πανεπιστήμια, τη στιγμή που το θέμα του δημόσιου πανεπιστημίου είναι το κεντρικό της επικαιρότητας, τη στιγμή που στην Αξιωματική Αντιπολίτευση έχουμε τέτοιες διεργασίες σχετικά με το άρθρο 16, την ίδια στιγμή βγάζουν μία ανακοίνωση στην οποία δεν υπάρχει αναφορά στο δημόσιο πανεπιστήμιο, δεν υπάρχει αναφορά στο άρθρο 16 και σώσανε την τιμή των πρυτάνεων.
Οι πρυτάνεις του Παντείου, του Πολυτεχνείου, του Πανεπιστημίου Πατρών και άλλων, οι οποίοι δεν δέχθηκαν, σε αυτό το μη θεσμοποιημένο όργανο που αν λειτουργούσε θα έπρεπε να λειτουργήσει με ομοφωνία, να νομιμοποιήσουν αυτές τις ενέργειες, θυμίζουνε –και λυπάμαι που το λέω- ανθρώπους που την ώρα που καίγεται το σπίτι τους είναι στο καφενείο και παίζουν χαρτιά ή τάβλι ή οτιδήποτε άλλο.
Η Κυβέρνηση χρησιμοποίησε όλα τα μέσα για να χτυπήσει αυτό το κίνημα. Μέσα βίας, μέσα πολιτικών παρεμβάσεων, μέσα ηθικής απαξίωσης, ότι δεν γίνεται τίποτα. Οι ιδιωτικοποιήσεις δεν σταματούν. Δεν μπορεί να τις σταματήσει κανείς. Οι κανόνες της ελεύθερης αγοράς δεν μπορούν παρά να βρουν ανοικτό δρόμο. Τα πανεπιστήμια θα γίνουν και αυτά επιχειρήσεις στο χώρο της κερδοσκοπίας. Και όμως, όλα αυτά, παρά αυτές τις πιέσεις, μπαίνουν σήμερα πια με νέους πολύ πιο θετικούς όρους και οφείλουμε εμείς να εκφράσουμε τα συγχαρητήριά μας στους καθηγητές και τις καθηγήτριες, στην Πανελλαδική Ομοσπονδία των Συλλόγων Διδακτικού και Ερευνητικού Προσωπικού, στους φοιτητικούς συλλόγους, στις φοιτητικές παρατάξεις που αγωνίστηκαν, στο δίκτυο αριστερών ριζοσπαστικών αυτόνομων σχημάτων, στα ΕΑΑΚ, στην Πανσπουδαστική, στα μέλη εκείνα της ΠΑΣΠ, τα οποία συμμετείχαν και βρήκαν ένα κοινό βηματισμό, ο οποίος χρειάζεται να ενισχυθεί με τις δυνάμεις της αριστεράς. Ένα κίνημα που σήμερα με την ενότητα που κατακτάει, με τη δυνατότητα να περιφρουρεί με το άνοιγμα του στην κοινωνία, με αυτοεκτίμηση πια, γιατί μπορεί να παρεμβαίνει στις πολιτικές εξελίξεις, που μπορεί να δώσει πάρα πολλά.
Ίσως, και οι ίδιοι οι φοιτητές ή εγώ, αν ήμουν στη θέση τους, δεν θα καταλάβαινα πόσο σημασία έχουν αυτές οι συνελεύσεις που χτυπήθηκαν σαν άμαζες, σαν χωρίς σημασία αυτές οι συνελεύσεις τους μέσα στις σχολές. Είναι συντακτικές συνελεύσεις, συνελεύσεις που επηρεάζουν την εξέλιξη σχετικά με το Σύνταγμα της χώρας μας, σχετικά με το άρθρο 16. Για πρώτη φορά κατάφεραν να κάνουν τη διαδικασία αναθεώρησης του Συντάγματος μία υπόθεση λαϊκή, μία υπόθεση των πολιτών και έβαλαν τους πόρους για καινούργιες γενιές που δεν θα έχουν ξεπηδήσει μέσα από το χωράφι του ατομισμού και του ακραίου ανταγωνισμού, αλλά θα ξεπηδούν μέσα από τις διαδικασίες της συλλογικότητας, της αλληλεγγύης. Αυτή είναι η ουσία, οι νέοι όροι για το άρθρο 16.
Υπάρχει βέβαια, και το θέμα της μομφής. Έχει τεθεί μομφή εδώ, πρόταση δυσπιστίας με βάση τα σχετικά άρθρα του Κανονισμού προς την Κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας.
Εμείς θα ψηφίσουμε υπέρ της πρότασης δυσπιστίας με τη δική μας λογική. Δεν είχαμε πενήντα Βουλευτές για να την θέσουμε την ώρα που χρειάζεται.
Ξέρουμε ότι οι προτάσεις δυσπιστίας μπαίνουν μέσα στα κινήματα και μέσα στο λαό. Όμως θα την ψηφίσουμε τώρα για τους συνταξιούχους που έξι στους δέκα έχουν σύνταξη κάτω από 500 ευρώ. Θα την ψηφίσουμε για τους αγρότες που πιέζονται από τα ασφυκτικά μέτρα της Κυβέρνησης. Θα την ψηφίσουμε για τους νέους ανέργους, για τις γυναίκες ανέργους που έχουμε τα υψηλότερα ποσοστά στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Θα την ψηφίσουμε για τους βιοτέχνες και τους επαγγελματίες όπου πετσοκόβονται οι συντάξεις τους με την ενοποίηση των ταμείων τους τώρα. Θα την ψηφίσουμε για τον Ο.Τ.Ε. που παραδίδεται το βασικό μέσο για τον εκσυγχρονισμό της χώρας μας, μέσα σε μια εποχή διαρκούς επανάστασης της επικοινωνίας στα ιδιωτικά χέρια. Θα την ψηφίσουμε για τον Τσαβέτ Ασλάμ τον Πρόεδρο της πακιστανικής κοινότητας που πρόσφερε στη δημοκρατία στη χώρα μας αποκαλύπτοντας τα έργα του διεθνούς παρακράτους μέσα στη χώρα μας και γι’ αυτό σέρνεται τώρα στα δικαστήρια για να εκδοθεί στη χούντα του Πακιστάν. Και έχουμε μια Κυβέρνηση η οποία δεν λέει τίποτα και το ανέχεται και το έχει καλλιεργήσει αυτό το πράγμα. Θα την ψηφίσουμε για τα στρατευμένα παιδιά που είναι στο Αφγανιστάν και που αποφασίστηκε πριν λίγες μέρες να ενισχυθεί η συμπαράταξή μας μέσα σε αυτές τις επικίνδυνες και θανατηφόρες στρατηγικές του Προέδρου Μπούς. Όμως, κυρίως θα την καταψηφίσουμε για την πολιτική στην παιδεία. Η παιδεία δεν είναι ένα επιμέρους θέμα, είναι το μεγάλο σταυροδρόμι και έχει σχέση με την ζωή μας ολόκληρη και με τον τρόπο που βλέπουμε τα πράγματα και ζούμε και αξιοποιούμε τον πολιτισμό που έχει υπάρξει. Η παιδεία σημαίνει προϋποθέσεις για να μπει ένας νέος στην αγορά εργασίας και επίσης σημαίνει ο οικονομικός Προϋπολογισμός των λιγότερο υψηλών στρωμάτων, του πληθυσμού που πηγαίνει στα φροντιστήρια. Η παιδεία για μας είναι το κέντρο ανάπτυξης για να πάμε σε ένα άλλο πρότυπο ανάπτυξης της χώρας μας με υψηλής ποιότητας εργασίας με τεχνολογίες.
Επομένως θα ψηφίσουμε την πρόταση δυσπιστίας για τα χιλιάδες παιδιά που διαρρέουν από το Λύκειο. Θα ψηφίσουμε την πρόταση δυσπιστίας για τον Κύπριο φοιτητή στη Θεσσαλονίκη, θα την ψηφίσουμε για τους δεκάδες χιλιάδες που τους έβαλαν δεύτερη βάση του δέκα και έμειναν έξω από τα δημόσια πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ. Θα την ψηφίσουμε για την εύθραυστη αυτή ηλικία που τα στέλνουμε στη μια και την άλλη χώρα γιατί θέλουν να πάνε πανεπιστήμιο. Θα την ψηφίσουμε για όλα τα παιδιά που δεν μπορούνε να πάνε σχολείο και πανεπιστήμιο και γυρνάνε γύρω από τα γραφεία του ΟΚΑΝΑ. Θα την ψηφίσουμε για τους δασκάλους και τους καθηγητές οι οποίοι διεκδικούν επίδομα φτώχιας. Θα την ψηφίσουμε για τους γονιούς που αγωνιούν και κάθονται και βοηθάνε σ’ αυτή τη στείρα διαδικασία απομνημόνευσης και ψάχνουν να βρουν τι θα γίνει στο Λύκειο και στο φροντιστήριο.
Θέλω όμως να είμαι ειλικρινής. Αν υπήρχε δυνατότητα να ψηφίσουμε πρόταση δυσπιστίας και προς την Αξιωματική Αντιπολίτευση, θα την ψηφίζαμε. Νομίζω ότι η ίδια η πρόταση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. είναι πρόταση δυσπιστίας προς τον εαυτό του γιατί αυτό που αλλάζει είναι ότι εγκαταλείπεται μια πολιτική που στήριζε από την πρώτη κιόλας Βουλή την Αναθεώρηση του άρθρου 16. Θα ψηφίζαμε μια τέτοια πρόταση απέναντι στην Αξιωματική Αντιπολίτευση γιατί είδαμε ότι μέσα από τις διαδικασίες της ΟΜΕ-Ο.Τ.Ε. συγκλίνατε με την Κυβέρνηση για τις νέες εργασιακές σχέσεις. Το ίδιο και μέσα από την στήριξη στην οδηγία Μπολγκεστάϊν.
Για το ευρωσύνταγμα. Για τη συμφωνία για την ιδιωτικοποίηση της Ολυμπιακής.
Κυρίως εκφράζουμε τη δυσπιστία μας στις πολιτικές του ΠΑ.ΣΟ.Κ., για τις θέσεις που παίρνετε στην παιδεία και ειδικά στο άρθρο 16 και σήμερα.
Τι είπε ο Πρόεδρος του ΠΑ.ΣΟ.Κ. όταν εμφάνιζε την πρόταση δυσπιστίας; Η ουσία των θέσεών μας παραμένει και θα την παρουσιάσουμε στην επόμενη Βουλή. Εμείς δεν μηδενίζουμε ό,τι γίνεται, αλλά ξέρουμε και βλέπουμε ότι στην επόμενη Βουλή διαμορφώνονται οι συνθήκες να υπάρξουν οι εκατόν ογδόντα ψήφοι για τις παρόμοιες λίγο πολύ προτάσεις του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και της Νέας Δημοκρατίας για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, κάτω από την κάλυψη των δήθεν μη κερδοσκοπικών, μη κρατικών πανεπιστημίων.
Ουσιαστικά και στις εκλογές, αυτό το βασικό θέμα, Νέα Δημοκρατία και ΠΑ.ΣΟ.Κ. θα εμφανίζονται με κοινή κατεύθυνση.
Και καλούμε, καλώ τον Πρόεδρο της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, αν θέλει να είναι συνεπής με την πρωτοβουλία του, αν η μομφή που κάνει και η έκκληση για εκλογές, σημαίνει εκλογές τώρα, πριν ολοκληρωθεί η συνταγματική διαδικασία, τότε να απαλλάξει από το βάρος της ολοκλήρωσης της συνταγματικής διαδικασίας και στις επόμενες εκλογές, στην αναθεωρητική Βουλή. Διότι εδώ πραγματικά η Αξιωματική Αντιπολίτευση θα μπορούσε να κάνει μομφή. Το χαρτί που θέσατε θα καταψηφισθεί –το ξέρουμε- από την κυβερνητική πλειοψηφία. Εάν όμως λέγατε ότι ούτε στην επόμενη Βουλή θα ψηφίσουμε το άρθρο 16, όλος ο σχεδιασμός της Νέας Δημοκρατίας θα κατέρρεε. Το κεντρικό στοιχείο των πολιτικών εξελίξεων τον τελευταίο χρόνο, είναι το άρθρο 16 και οι αλλαγές στην παιδεία.
Με το να δεσμευθείτε ότι δεν θα ψηφίζατε μια τέτοια πρόταση, οι όροι του πολιτικού σκηνικού, το κύρος της Κυβέρνησης, θα άλλαζαν εντελώς. Οι όροι που θα πήγαινε ο λαός στις εκλογές, θα άλλαζαν εντελώς. Αλλά πιστεύουμε ότι αυτό θα είχε μεγάλη σημασία και στο να βγούμε από τη σημερινή κρίση στα πανεπιστήμια. Διότι το θέμα του άρθρου 16 είναι το βασικό από αυτά που έχουν δημιουργήσει αυτήν τη δικαιολογημένη αναταραχή μέσα στα πανεπιστήμια. Η θέση της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης ότι δεν θα υπερψήφιζε την τροποποίηση του άρθρου 16 στις επόμενες εκλογές, θα ήταν ένας παράγοντας που θα μας οδηγούσε σε άλλες συνθήκες.
Για την αναθεωρητική διαδικασία. Είχαμε πει ότι θα μείνουμε στην αναθεωρητική διαδικασία και δεν αλλάζει τίποτα. Το γεγονός ότι αποχωρεί το ΠΑ.ΣΟ.Κ. δεν αλλάζει ούτε κατά ένα «γιώτα» τη δική μας θέση. Εμείς δεν φοβόμαστε, δεν ντρεπόμαστε, δεν κρυβόμαστε. Πιστεύουμε ότι η Αντιπολίτευση θέλει θάρρος, θέλει σαφήνεια, θέλει μαχητικότητα. Δεν θέλει υπεκφυγές, αοριστίες, ερωτηματικά.
Θα είμαστε εδώ στην αναθεωρητική διαδικασία μέσα στη Βουλή, για να καταψηφίσουμε την προσπάθεια τροποποίησης του άρθρου 24, όταν έχουμε το φαινόμενο του θερμοκηπίου. Εμείς εδώ αλλάζουμε το Σύνταγμά μας για να κόψουμε τα δάση.
Θα είμαστε εδώ για να καταψηφίσουμε το άρθρο για το συνταγματικό δικαστήριο, έναν έλεγχο δηλαδή της δικαιοσύνης, κυβερνητικό. Θα είμαστε εδώ για να πούμε ότι χρειάζεται ελάχιστο εγγυημένο κοινωνικό εισόδημα. Θα είμαστε εδώ για να υποστηρίξουμε, χωρίς να φοβόμαστε τη θέση μας για διαχωρισμό Εκκλησίας και Κράτους. Θα είμαστε εδώ για να πούμε ότι οι νέοι δεν μπορούν να αποκλείονται από την πολιτική. Και το δικαίωμα εκλέγεσθαι για Βουλευτή πρέπει να δοθεί στα είκοσι ένα έτη.
Θα είμαστε εδώ για να υπερασπισθούμε και να πούμε με σαφήνεια, όπως πάντα κάναμε, να υπερασπισθούμε από τροποποίηση το άρθρο 16.
Κύριοι συνάδελφοι, καταλήγοντας θέλω να πω ότι σας είχαμε πει επανειλημμένα εδώ ότι το κίνημα της φοιτητικής νεολαίας και των καθηγητών θα γίνει ποταμός. Και έγινε.
Σας είχαμε πει ότι το κίνημα αυτό θα αρχίσει να καθορίζει τις πολιτικές εξελίξεις. Και γίνεται. Σας είχαμε πει ότι το άρθρο 16 δεν θα περάσει και θα γίνει. Η μάχη που δίνουν οι φοιτητές, οι φοιτήτριες, η ΠΟΣΔΕΠ, οι καθηγητές, οι καθηγήτριες είναι για το δημόσιο χώρο, είναι για το κοινωνικό κράτος. Δεν είναι μόνο για την Ελλάδα, είναι για όλη την Ευρώπη.
Σε δύο χώρες έχουμε δει κινήματα νεολαιϊστικα να επηρεάζουν τις εξελίξεις. Στη Γαλλία, που αποσύρθηκε το νομοσχέδιο για την ανασφάλιστη εργασία των νέων. Στην Ελλάδα που ήδη είναι τραυματισμένη η προσπάθεια να γίνουν ιδιωτικά πανεπιστήμια και θα καταρρεύσει.
Εμείς, οι δυνάμεις που συμμετέχουμε στο Συνασπισμό της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, είμαστε περήφανοι. Σταθήκαμε μαχητικά αλλά και ενωτικά, δίπλα σε αυτό το τίμημα, παρά το γεγονός ότι δεχθήκαμε τους τελευταίους μήνες σκληρές επιθέσεις από τη μεριά της Κυβέρνησης.
Στον ίδιο δρόμο θα μείνουμε. Θα μείνουμε ως η μαχητική δύναμη σήμερα, πριν τις εκλογές, μετά τις εκλογές, οι συνθήκες είναι ευνοϊκές, η νίκη για τους φοιτητές και τους καθηγητές θα είναι κοντά, το πανεπιστήμιο θα είναι δημόσιο, αναβαθμισμένο και θα είναι ανοικτό σε όλους τους Έλληνες νέους.
Ευχαριστώ.

ΠΡΟΕΔΡΟΣ (Άννα Μπενάκη-Ψαρούδα): Ευχαριστούμε πολύ.
Το λόγο έχει η κ. Παπαρρήγα, Γενική Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος και Πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας.

ΑΛΕΚΑ ΠΑΠΑΡΗΓΑ (Γενική Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας): Κυρίες και κύριοι Βουλευτές, στο χρόνο που έχω στη διάθεσή μου θα προσπαθήσω να εξηγήσω την πολιτική θέση του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας απέναντι στη διαδικασία που διερχόμαστε τώρα, την οποία εξέφρασε ο Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος ο Αντώνης Σκυλλάκος. Συνοψίζεται στη θέση: μομφή και στους δυο, και στην Κυβέρνηση και στην Αξιωματική Αντιπολίτευση. Και επειδή ακριβώς αυτή η θέση για μομφή για τους δυο δεν μπορεί να εκφραστεί με βάση την ψηφοφορία η οποία γίνεται, γι’ αυτό και δεν θα συμμετάσχουμε στην ψηφοφορία. Νιώθω, βεβαίως, την ανάγκη να εξηγήσω γιατί -όχι να απολογηθώ- σεβόμενη και τα ερωτηματικά τα οποία μπορεί να υπάρχουν στη Βουλή. Ερωτηματικά δεν υπάρχουν, τοποθετήσεις υπάρχουν πολύ περισσότερο του λαού. Θα ήθελα να εξηγήσω γιατί.
Κατ’ αρχήν, θα μου πείτε ότι μια πρόταση μομφής αφορά την Κυβέρνηση. Δεν αφορά τα κόμματα της Αντιπολίτευσης. Σωστό. Το πολιτικό πρόβλημα, όμως, της Ελλάδας είναι συγκεκριμένο. Στη σύνθεση του Κοινοβουλίου υπάρχει ένα κόμμα που είναι κυβέρνηση και μια σειρά από μικρά κόμματα με τα οποία μπορεί κανείς να έχει διαφωνίες, αλλά στο κάτω-κάτω μέχρι τώρα τα μικρά κόμματα δεν έχουν συμβάλει από κυβερνητικές θέσεις και δεν νομίζω να έχουμε αυταπάτες ότι στις επόμενες εκλογές ότι θα είμαστε εμείς κυβέρνηση αυτοδύναμη –εμείς δεν θα είμαστε ούτε σε συνεργασία, αλλά εν πάση περιπτώσει- ή ότι θα είναι αυτοδύναμη κυβέρνηση του Συνασπισμού. Επομένως, κρίνεται η Νέα Δημοκρατία ως Κυβέρνηση οπωσδήποτε και ως Αξιωματική Αντιπολίτευση τα προηγούμενα χρόνια, που έπαιξε σημαντικό ρόλο. Κρίνεται και το ΠΑΣΟΚ ως Κυβέρνηση τα προηγούμενα χρόνια και ως διεκδικητής του επίζηλου τίτλου της διακυβέρνησης στις επόμενες εκλογές. Υπάρχει μία απόσταση μεταξύ τους, αλλά πραγματικά δεν είναι μεγάλη. Και από αυτήν την άποψη μιλάμε για κόμματα εξουσίας που είχαν την κυβερνητική εξουσία, τη διεκδικούν. Επομένως, το πολιτικό πρόβλημα πάνω από όλα συνίσταται στα δύο αυτά κόμματα, ανεξάρτητα από την κριτική που μπορεί να κάνουμε τα μικρότερα κόμματα μεταξύ μας. Δεν είχαμε μέχρι τώρα κυβερνητικές ευθύνες. Οι ευθύνες μας αλλού φαίνονται.
Κριτήριο για μας δεν είναι ένα θέμα. Σας το λέω ειλικρινά. Αν το ΠΑΣΟΚ είχε μία διαφορετική θέση για το άρθρο 16, θα το συγχαίραμε, αλλά δεν θα αλλάζαμε τη συνολική γνώμη για το ΠΑΣΟΚ. Εκτός αν έκανε πρόταση μομφής στην Κυβέρνηση για το άρθρο 16 και έθετε μόνο αυτό το ζήτημα στην ατζέντα. Τότε θα ψηφίζαμε μαζί με το ΠΑΣΟΚ. Σήμερα από τα ίδια τα πράγματα, από το περιεχόμενο της μομφής κρίνεται συνολικά η πολιτική της Νέας Δημοκρατίας, η πολιτική δηλαδή που εκπροσωπεί τα συμφέροντα του κεφαλαίου. Η Νέα Δημοκρατία δεν είναι ένα κόμμα αποσπασμένο από αυτά τα συγκεκριμένα συμφέροντα που εκπροσωπεί, τα συλλογικά συμφέροντα του κεφαλαίου.
Σημείο κρίσης και για τα μεγάλα και για τα μικρά κόμματα και στην αναμεταξύ μας κρίση είναι η στάση απέναντι σε αυτό που λέμε κεφάλαιο-εργασία, απέναντι σε αυτήν την αντίθεση. Υπάρχει αυτή η αντίθεση και δεν γεφυρώνεται με τίποτα. Κρίνεται στις ιδιωτικοποιήσεις. Κρίνεται στη μάχη σε πιο απλά αλλά μεγάλα θέματα για το λαό, των συλλογικών συμβάσεων. Κρίνεται στο επίπεδο των μισθών, των συντάξεων, του ορίου συνταξιοδότησης. Κρίνεται η αγροτική πολιτική. Κρίνεται η πολιτική απέναντι στους μικρομεσαίους. Κρίνεται οπωσδήποτε η πολιτική στην παιδεία, στην υγεία, στο περιβάλλον. Δηλαδή, κρίνεται η πολιτική στο σύνολο των παραγόντων, που διαμορφώνουν την καθημερινή ζωή του εργαζόμενου, του λαού. Δεν μπορούμε να κόψουμε φέτες και να πούμε «βγάλε ένα και άσε το άλλο», εκτός –ξαναλέω- αν συζητάμε ένα θέμα στην πρόταση μομφής, οπότε εκεί θα μπορούσε κανείς να δει ανάλογα με τη στάση που κρατάει η Αντιπολίτευση στο συγκεκριμένο θέμα. Κρίνεται στα θέματα της εξωτερικής πολιτικής: Αιγαίο, Κυπριακό, Βαλκάνια, Αφγανιστάν, Ιράκ, Παλαιστίνη.
Μ’ αυτήν την έννοια, αφού μπαίνει από τα ίδια τα πράγματα εφ’ όλης της ύλης συζήτηση, δεν μπορούμε να διαχωρίσουμε την Κυβέρνηση από την Αξιωματική Αντιπολίτευση και να αναστείλουμε την κριτική μας χθες και σήμερα στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. και να επικεντρώσουμε την προσοχή στην Κυβέρνηση.
Θέλω να σταθώ σε βασικό κριτήριο στα θέματα της δημοκρατίας: κάμερες, τρομονόμοι, παρακολουθήσεις. Εντάξει, από χρόνια δεν υπάρχει στην Κ.Υ.Π. και στην Ε.Υ.Π. τμήμα για το Κ.Κ.Ε. ή για άλλα κόμματα, αλλά παρακολουθήσεις γίνονται. Για εμάς, όμως, υπάρχει ένα κριτήριο βασικό στη δημοκρατία, αυτό που ποτέ δεν ακούγεται μέσα στη Βουλή. Ακούγεται η δημοκρατία για τα πανεπιστήμια και βεβαίως και εμείς γι’ αυτήν παλεύουμε, ακούγονται διάφορα πράγματα για τη δημοκρατία και τη διαφάνεια, αλλά η δημοκρατία στο χώρο εργασίας δεν συζητιέται. Δεν μπορεί να υπάρξει δημοκρατία σε καμία χώρα, σε κανένα κοινωνικό σύστημα, αν δεν υπάρχει ελευθερία -χωρίς καμία δέσμευση- στη δράση του εργαζομένου και στο δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα. Κοιτάξτε, δεν χρειάζεται στους τόπους δουλειάς να υπάρχουν νόμοι, δεν χρειάζεται τίποτα. Το όπλο της απόλυσης, αυτό είναι. Μεγάλο όπλο.
Και κοιτάξτε, εμείς χαιρόμαστε και είμαστε μέσα στις φοιτητικές κινητοποιήσεις. Δεν λέω ότι είμαστε μόνο εμείς και -αν θέλετε- δεν αισθανόμαστε και κάτι, γιατί δεν το κάνουμε πρώτη φορά. Τι θα γίνει; Μπορούν σήμερα οι εργατοϋπάλληλοι να απεργήσουν ανάλογα με αυτό που θέλουν να κάνουν; Ένας που αισθάνεται ότι ζει πολύ ωραία δεν θα απεργήσει, δεν θέλει να διακινδυνεύσει τίποτα. Είναι εύκολες οι κλαδικές απεργίες σήμερα; Δεν είναι εύκολες. Οι εργαζόμενοι -το έχω ξαναπεί στη Βουλή- παίρνουν τηλέφωνο στα συνδικάτα και λένε: «Στείλτε επιτροπή απεργιακού αγώνα να μην μας αφήσει να μπούμε, για να δικαιολογηθούμε στον εργοδότη γιατί δεν μπαίνουμε».
Αυτό για εμάς είναι το μέτρο της δημοκρατίας. Όλα τα άλλα, όταν μπορείς να έχεις μια κινητικότητα που στην επιτρέπουν ή εν πάση περιπτώσει την κατακτάς χωρίς να βάλεις το ερώτημα: «Θα έχω αύριο να φάω;» και αυτή η κινητικότητα χρειάζεται βεβαίως και αυτή έχει ανάγκη από περισσότερη δημοκρατία, γι’ αυτό και επιχειρείται ότι επιχειρείται για το άσυλο, αλλά πάνω απ’ όλα για εμάς δημοκρατία είναι στους χώρους δουλειάς. Γιατί, αν θέλετε, η νεολαία ως κίνημα από μόνη της δεν μπορείς να έχει κατακτήσεις, αν δεν έχει δίπλα την μεγάλη πλειοψηφία των εργαζομένων, το εργατοϋπαλληλικό κίνημα. Γιατί καταλαβαίνετε ότι ο φοιτητής βγαίνει και διεκδικεί -και καλά κάνει- τη δημόσια παιδεία. Ο πατέρας του μπορεί να κάνει μπορεί να κάνει απεργία εναντίον του άρθρου 16; Βεβαίως, εμείς παλεύουμε ακριβώς για να συνειδητοποιήσει ο λαός ότι έχει όπλο στα χέρια του. Μπορεί να χρειάζεται θυσίες. Αυτές δεν είναι καθόλου περιττές. Για εμάς, λοιπόν, κριτήριο, για την κυβέρνηση είναι το σύνολο της πολιτικής και για όποιο κόμμα φιλοδοξεί να κυβερνήσει επίσης το κριτήριο είναι το σύνολο της πολιτικής.
Θα ήθελα να φέρω ένα παράδειγμα σε αυτούς οι οποίοι θυμώνουν. Και οι νεοδημοκράτες θυμώνουν, όταν τους λέμε ότι με το ΠΑ.ΣΟ.Κ. έχουν την ίδια πολιτική, και αντίθετα. Ας πάρουμε την τελευταία δεκαπενταετία-εικοσαετία. Κυβέρνηση το ΠΑ.ΣΟ.Κ.; Η Νέα Δημοκρατία δεν ψηφίζει τη μεγάλη πλειοψηφία των νομοσχεδίων. Γιατί δεν την ψηφίζει; Αν δείτε τα Πρακτικά: προσχήματα. Άμα θέλεις να πεις «όχι» σε κάποιον, κάτι θα βρεις: η διαφάνεια, οι πελατειακές σχέσεις. Αν γίνει μια ιδιωτικοποίηση, δεν θεωρεί ότι είναι εγγύηση η ιδιωτικοποίηση που τη θέλει η Νέα Δημοκρατία, γιατί τα έσοδα από την ιδιωτικοποίηση θα πάνε για εισπρακτικούς σκοπούς και όχι για αναπτυξιακούς. Δείτε τώρα το ΠΑ.ΣΟ.Κ.. Κυβέρνηση η Νέα Δημοκρατία. Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. στη μεγάλη πλειοψηφία δεν ψηφίζει τα βασικά νομοσχέδια. Η αιτιολογία; Επιμέρους θέματα. Υπαρκτά αλλά επιμέρους. Πού ψήφισαν μαζί; Σε μια σειρά νόμους που είτε κυρώνουν διεθνείς συνθήκες που έχουν σχέση είτε με την πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ ή τέτοια σχετικά ζητήματα. Εκεί πάνε μαζί, δεν διακινδυνεύουν την κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Γιατί το λέω αυτό; Γιατί το «όχι» ή το «ναι» στο Κοινοβούλιο δεν λέει από μόνο του τίποτα. Εξαρτάται γιατί λες «όχι» και γιατί λες «ναι».
Μπορεί να συμπέσουν κόμματα και στο όχι και στο ναι, αλλά από διαφορετικές αφετηρίες. Τηρουμένων των αναλογιών δεν θέλω να κάνω και κάποια πιστή μεταφορά, άλλο ήταν το ΟΧΙ του Μεταξά του 1940 και άλλο ήταν το ΟΧΙ του ελληνικού λαού. Επομένως, ας μη μιλάμε για την επιφάνεια των πραγμάτων ή ακόμα και για τα συνθήματα. Η αντιπαράθεση ανάμεσα στα δύο κόμματα είναι ένας οξύτατος ανταγωνισμός, σαφώς για τη διακυβέρνηση, ποιος θα είναι στην Κυβέρνηση. Αν θέλετε είναι ο ίδιος ανταγωνισμός που γίνεται στο πεδίο της οικονομίας ανάμεσα σε μεγάλα μονοπωλιακά συγκροτήματα. Την ίδια πολιτική έχουν για παράδειγμα οι ιδιοκτήτες των σούπερ μάρκετς. Την ίδια πολιτική έχουν οι διάφοροι εταίροι, οι διάφορες επιχειρήσεις που φιλοδοξούν για παράδειγμα να εξαγοράσουν μία άλλη επιχείρηση. Ο ένας τραπεζικός όμιλος τσακώνεται με τον άλλο. Είναι σκληροί ανταγωνιστές με όλα τα μέσα.
Εδώ ξέρουμε πάρα πολύ καλά –δε μιλώ για την Ελλάδα, γιατί δεν έχω τέτοιο παράδειγμα- ότι διεθνώς μέχρι και το συνδικάτο του εγκλήματος είναι στην υπηρεσία μεγάλων πολυεθνικών ομίλων, προκειμένου να εξοντώσουν τον αντίπαλο. Και μια σειρά σκάνδαλα που βγαίνουν στην επιφάνεια, αυτά είναι ακριβώς. Τα βγάζουν μεταξύ τους. Υπαρκτά ή ανύπαρκτα, δεν ξέρω δεν μπαίνω σε αυτήν τη λογική. Οπωσδήποτε η μεγάλη πλειοψηφία είναι υπαρκτά σκάνδαλα.
Επομένως, υπάρχει ένας τέτοιος ανταγωνισμός. Εμείς δεν μπορούμε να μπούμε ανάμεσα σε αυτόν τον ανταγωνισμό και να διαλέξουμε τον καλύτερο. Η Νέα Δημοκρατία για παράδειγμα με όλα τα μέσα βεβαίως προωθεί την πολιτική των λεγόμενων μεταρρυθμίσεων. Μα, δεν υπάρχει μεταρρύθμιση που να μην ωφελεί τους επιχειρηματίες. Δεν υπάρχει μεταρρύθμιση που να μην πλήττει άμεσα ή έμμεσα το λαό. Και δεν τον πλήττει σήμερα, αλλά υποθηκεύει και το μέλλον του για πολύ. Βεβαίως, η Νέα Δημοκρατία θα επιθυμούσε να προωθήσει την πολιτική της με το καρότο. Αλλά όταν δεν μπορεί με το καρότο θα χρησιμοποιήσει και το μαστίγιο.
Εμφανίζεται και λέει στο ΠΑΣΟΚ ότι έχει τα συγχαρητήρια διάφορων οργανισμών και εταιρειών που κάνουν τη διεθνή αξιολόγηση των χωρών. Το δεχόμαστε. Και το ΠΑ.ΣΟ.Κ. είχε τέτοιες θετικές αξιολογήσεις. Μα, οι αξιολογητές ένα κριτήριο έχουν, πόσο φθηνή γίνεται η εργατική δύναμη και πόσο μεγαλώνουν τα κέρδη. Εμείς δεν αισθανόμαστε καθόλου υπερήφανοι γι’ αυτές τις αξιολογήσεις. Είναι αξιολογήσεις με συγκεκριμένο κριτήριο.
Η Κυβέρνηση λοιπόν, αυτήν την περίοδο χρησιμοποιεί και για το πανεπιστημιακό φοιτητικό κίνημα, αλλά και για το εργατικό κίνημα –θα το πω καθαρά- τη συκοφαντία. Τις καταλήψεις που είναι μορφή πάλης, τις απεργίες, τους αποκλεισμούς δρόμων που είναι και αυτή μορφή πάλης –άλλωστε σε τέτοιες μορφές πάλης πήγαν και νεοδημοκράτες στο παρελθόν- τις ταυτίζει με τη δράση των κουκουλοφόρων. Και εμείς θα το ξαναπούμε την κουκούλα την φοράνε για να κρυφτούν από το κίνημα και όχι για να κρυφτούν από τις δυνάμεις καταστολής. Απόδειξη ότι ποτέ δεν πιάνονται. Άμα έχεις μια κουκούλα είναι σίγουρο ότι δεν θα πιαστείς.
Αυτά λοιπόν τα συγχαρητήρια τα οποία παίρνει η Κυβέρνηση για μας είναι απόδειξη της αντιλαϊκής πολιτικής της. Τι να κάνουμε τώρα, να διαλέξουμε να πάμε με τη μομφή που θέλει το ΠΑ.ΣΟ.Κ. ή να πάμε και με το ΠΑ.ΣΟ.Κ. εναντίον της Νέας Δημοκρατίας; Δηλαδή το ΠΑ.ΣΟ.Κ. των καλών ιδιωτικοποιήσεων, δηλαδή το ΠΑ.ΣΟ.Κ. των καλών συλλογικών συμβάσεων, δηλαδή το ΠΑ.ΣΟ.Κ. της ευελφάλειας. Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. αμέσως ρουφάει. Και η Νέα Δημοκρατία. Όποιος όρος βγει στην Ευρωπαϊκή Ένωση που συσκοτίζει ταξικά τα πράγματα ευελφάλεια, ευελιξία λέει και ασφάλεια. Ευελιξία και ασφάλεια είναι φθηνή εργατική δύναμη, ευέλικτες μορφές εργασίας. Είναι αυτές οι συμβάσεις της μισής ώρας που υπογράφουν οι καθαρίστριες στα σχολεία. Αλλά λέει θα έχεις ασφάλεια.
Τώρα πώς μπορεί να έχει ασφάλεια ο φτωχός και ο άνεργος δεν μπορούμε να το καταλάβουμε. Με ποιο ΠΑ.ΣΟ.Κ. να πάμε; Με το ΠΑ.ΣΟ.Κ. του σχεδίου Ανάν, υπέρ; Με το ΠΑ.ΣΟ.Κ. που εμφανίζεται και πάει στο Λίβανο ο Πρόεδρός του σαν Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς και είναι με την Κυβέρνηση του Λιβάνου με το συγκεκριμένο άνθρωπο που τοποθέτησαν εκεί οι Ηνωμένες Πολιτείες παρέα με τη Γαλλία;
Με το ΠΑ.ΣΟ.Κ. που λέει, οι Παλαιστίνιοι και οι Ισραηλινοί να είστε ψύχραιμοι μεταξύ σας να τα βρείτε θύτης και θύμα; Με το ΠΑ.ΣΟ.Κ. που υποστηρίζει αυτό που κάνει και η Νέα Δημοκρατία τη δημιουργία ενός κράτους-προτεκτοράτου στα Βαλκάνια του Κοσσυφοπεδίου; Εγώ, λέει, θέλω προτεκτοράτα που προέρχονται με βελούδινο τρόπο, δηλαδή με πιστόλι στον κρόταφο. Αυτός είναι βελούδινος τρόπος!
Δεν μπορούμε να πάμε με κανέναν και να το ξεκαθαρίσουμε. Μέσα στη Βουλή τους δύο τους ταυτίζουμε στα βασικά ζητήματα. Διαφορές υπάρχουν τακτικής, χειρισμών, οι ανθρώπινες μπορεί να πει κανένας διαφορές, που υπάρχουν και μέσα στο ίδιο το κόμμα. Έξω όμως από τη Βουλή, εμείς δεν διαχωρίζουμε τον κόσμο σε Νεοδημοκράτες, Πασόκους, Κ.Κ.Ε. και Συνασπισμός ή ό,τι άλλο. Καμία τέτοια διαφορά. Ταυτίζουμε τα δύο κόμματα μέσα στη Βουλή και προσπαθούμε πραγματικά οι εργαζόμενοι σαν μια γροθιά να αντιταχθούν σε αυτή την πολιτική. Είναι δύσκολο. Πολλές φορές λένε οι εργαζόμενοι, να ενωθούμε ανεξάρτητα από πολιτικές και ιδεολογικές θέσεις. Από μία πλευρά αυτό είναι σωστό, διότι στο ίδιο καζάνι βράζουν, ανεξάρτητα ποιο κόμμα ψηφίζουν, όμως –και αυτή είναι η αλήθεια- δεν μπορείς να επιλύσεις προβλήματα και να κάνεις ένα κίνημα συσπειρωμένο και δυνατό, ανεξάρτητα από τις ιδεολογικές και πολιτικές θέσεις. Διότι όπως και να το κάνουμε, όταν χρόνια κινείσαι ανάμεσα στα δύο κόμματα και είσαι εργάτης, είσαι φτωχός αγρότης, είσαι φτωχός μικρομεσαίος, είσαι φοιτητής και σπουδαστής και βλέπεις τι γίνεται, όχι μόνο με το άρθρο 16 -και το άρθρο 16 να μην περάσει, η ιδιωτικοποίηση θα έρθει, υπάρχουν άλλες κοινοτικές οδηγίες- γενικά, όταν λες, εγώ στο κίνημα θέλω εκείνο, αλλά στο πολιτικό επίπεδο ακολουθώ τα δύο κόμματα εναλλάξ, τότε υπονομεύεις τα συμφέροντά σου και την αποτελεσματικότητα του κινήματος.
Έτσι, λοιπόν, εμείς παλεύουμε για να επιλυθούν τα συμφέροντα όλων, άλλωστε δεν είναι δυνατόν να γίνει αυτό με βάση τις κομματικές ταμπέλες, αλλά να το πούμε καθαρά, πραγματικά έχουμε αγώνες σημαντικούς, αλλά ο λαός και το λαϊκό κίνημα έχει να αντιμετωπίσει πολύ σκληρό και πολυμέτωπο αντίπαλο. Και αυτό που έχει πολύ μεγάλη σημασία είναι οι αγώνες, ώστε να κατακτά έστω και κάτι μικρό, αλλά να μην έχει καμία αυταπάτη για τους δύο! Ευχαριστώ.